2 Eylül 2010 Perşembe

Firavun'un Hüznü

Bu firavun faresi dediğimiz kardeşlerimizle ilgili çok ibret verici bir bilgi edindim. Şöyle ki; diyelim bir kartal, bizim firavunlara saldırdı, büyük döğüş oldu. Yaralanan, incinen gırla ama ezilmediler de yani onlar da vurdu ve sonuçta tehlikeyi geri püskürttüler. Ne yapıyorlarmış dersiniz bunun üstüne? Kucaklaşıp birbirlerini teskin ediyorlarmış, tıpkı bir Erol Abi'nin kavgadan çıkmış Nihat'a yapacağı hareketle birbirlerini tıpışlıyorlarmış. Hayvanatın dili olsa "Boşver abi yeea, du bi bakıyım sen iyi misin?" diyecek o hareketi yaparken, öyle düşünün. +rep gönderiyorum firavuna. Boşver abi ya, biz de gözüne gözüne vurduk çapaçulun. Raadol. 

25 Ağustos 2010 Çarşamba

DÜŞLER KABUSLAR

NOT: Normalde kitap tanıtımı dediğimiz şey kitap yeni çıktığında yapılır, bunu hepimiz biliyoruz. Doğu Yücel'in ilk kitabı olan Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları adlı kitabının tanıtımını, çok sevgili okul dergimizin çıkacağını umduğum zamanlarda yazmıştım. O dergi hiç çıkmadı, Doğu ise 3. kitabını çıkarmak üzere... Olsun DvK güzeldir. Herkes bilse, öğrense. Keşke çıkamayan dergiler de çıksa vs. vs...



DÜŞLER KABUSLAR VE GELECEK MASALLARI
                                                            DOĞU YÜCEL



Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları, 1997’de Gençlik Kitabevi Öykü Yarışması’nda ve 1999’da Nostromo Kısa Bilimkurgu Öykü Yarışması’nda başarı ödülleri alan Doğu YÜCEL’in ilk eseridir ve bir hikaye kitabıdır. Gerçek hayatla fantastik ögeler arasında gidip gelen, akıcı, hayal gücü ve olağandışı imgelerle bezenmiş bir kurgunun içinde, okura yakın gelen bir masumiyet, mizah anlayışı ve muziplik vardır. Yazarın üslubunu kendimize yakın hissetmemizin sebebi bence, Doğu Yücel’in yazarlık dışındaki kariyeri ve bulunduğu cenahla ilgili biri olarak az çok bildiğim kişiliği ve ilgi alanlarıdır.
Doğu Yücel, Headbang dergisinin yazı işleri müdürü ve Blue Jean dergisinin yazarıdır. Müzikle olan yoğun ilişkisi, hayatına, eserlerine doğrudan yansımıştır. Kitabındaki öyküleri, ona ilham veren müzisyenlere adamış, yazdıklarını onların sözleriyle özdeşleştirmiştir. İşitsel bir sanat olması bir yana, köklü bir kültüre, adaba, bakış açısına hatta yaşayış şekline sahip olan heavy metal’le yaşamayı seçmiş bir insan olduğunu, hikayelerindeki küçük ayrıntılardan olduğu gibi, yaşantısındaki müzik ve hikaye dengesi ile ilgili açıklamalarından da anlayabiliriz. Ele aldığı konuların, doğrudan hayatımızla ilgili oluşu, “Aşk, Şeytan ve ÖYS Üçgeninde Bir  Faust” adlı hikayesinde de görebildiğimiz gibi, gençliğinin yaşayışını, değerlerini ve sorunlarını birebir yansıtması ve bunu yaparken hem okuru kendine yakın hissettirip, hem de edebi güzellikten taviz vermemesi, Doğu Yücel’i ve hikayelerini beğenilir kılıyor.

Doğu Yücel, alışılmışın dışında nitelendirebileceğimiz üslubu için şöyle diyor;
“Kendi tarzım sorulduğunda genelde “fantastik edebiyat” derim. Bu bazen yanlış anlaşılıyor, fantastik kurgu ile karıştırılıyor. Oysa bence fantastik edebiyat, bilimkurguyu, büyülü gerçekçiliği, masal edebiyatını, korkuyu, alacakaranlık öykülerini kapsayan genel çatının adıdır. Benim hikâyelerim aslında son derece gerçekçi bir dünyada geçiyor. Sadece bir tek gerçekdışı faktör koyuyorum o gerçekçi dünyaya ve her şey alt üst oluyor.”

Kitap, hepsi bambaşka ama bir yandan özünde aynı dünyalardan gelme 12 hikayeden oluşuyor. Sonuncusu -kitabın sadece 2002’deki yeni basımında bulunan “Para Adam”-  bir senaryo girişimi. Kitabın ilk hiyakesi “Rüya Çocuk”: “Çocuk saatin çalmasıyla uyandı. Rüya aleminden çıktı. Yüzüne iki avuç su çarptı. Kahvaltı etti. Annesine rüya gördüğünü söyledi. Annesi rüyanın nasıl olduğunu sordu. Çocuk “Unuttum.” dedi.” gibi basit ve hergün duyabileceğimiz cümlelerle başlar, belli bir monotonlukla devam eder, hiç beklemediğiniz bir anda  beklenmedik noktalara gider, hayal gücünüzü zorlar ve sonunda nasıl olduğunu anlamadığınız bir şekilde tekrar gerçekliğe döner.

İkinci hikaye “Bariyer” Stephen King’ten bir alıntıyla başlar:
“Sivri kazıklar vampirler için neyse, gerçek de çoğunlukla hayal gücü için aynıdır.”
 Bariyer, belki de Doğu Yücel’in gerçekliğe en uzak olduğu ya da daha az farkettirerek yakınlaştığı hikayelerinden biridir.  Hikayede Iron Maiden’ın ‘The Number Of The Beast’ şarkısından, bu şarkıya ve sayısız filme, hikayeye konu olmuş, 666 sayısından ve  bu sayıya bu anlamın yüklenmesine sebep olan İncil ayetinden alıntılar yapmış, farklı yıllarda, farklı yerlerde trafik kazasında ölmüş olan James Dean, Uzay Heparı, Criss Oliva ve Cliff Burton’a göndermelerde bulunmuş ve sonunda yine anlaşılmaz bir şekilde, tüm bu uç öğelerin toplamından oluşan fantastik bir bütünlüğün ardından, hiç göze batırmadan gerçekliğe ulaşmıştır.

“Ölümsüzlüğün Gıcık Sırrı”  belki de en kendine özgü hikayedir. Ölümsüzlüğü irdeleyen hikaye, ana karakter Yorb’un "ölümsüzlüğün sırrını tek bir cümleyle açıklayabilirim: tüm hayatınıız boyunca, ana rahminden mezara kadar, herhangi bir parmağınızla burnunuza dokunmayın!" sözünden de anlaşılacağı gibi karmaşık, eğlenceli ve ilginç. Hatta “Ölümsüzlüğün Gıcık Sırrı” tamamen bir kargaşanın hikayesi. Hikayenin finali ise tüm o kargaşanın ardından basite indirgenmiş ve asıl ‘gıcıklığı’ yaratır kıvamda.

“Hayalet Gemi’nin 14 Delisi”, ismini yazarın lise döneminde yaptığı “Hayalet Gemi” adlı radyo programıyla ilişkilendirmek kaçınılmaz. Hikaye, bölümlerden oluşuyor ve her bir bölüm,  Stephan King, Michael Weikath(Hellowen), Paul O’Neil(Savatage), gibi sanatçılardan alıntılarla başlıyor. Aynı bölümde bir kızılderili atasözüne veya Star Wars filminden Prenses Leia’nın bir repliğine de raslayabilirsiniz.

Kitabın orta yerindeki “İlahi Düello” da ele aldığı konu ve konuya yaklaşımı açısından göz ardı edilemeyecek güzellikte. F. Kafka’nın Dönüşüm’deki kahramanı Gregor Samsa’dan, ünlü seri katil Charles Manson’a kadar birçok karakterin adının anıldığı, ilahi bir ortamda geçen, fantastik bir hikayedir.

“Büyük Aşklar küçük harfle Yazılır” evrenliler evrenin Tanrı imzalı bir seni seviyorum yazısı olduğunu öğrenir. Ama bu olay Tanrı’nın aşık olması ve aşkına karşılık bulamaması gibi soyutluk içinde başka bir boyuta çekilerek ele alınır. Hikayenin son kelimesi ise; “Başlangıç”

“Binbir Gece Masalların’daki klasik sözlerden yapılmış alıntıların bulunduğu bir bölümle başlayan “Binbir Gündüz Masalı”nda anlatılan Kertler ve Loklar, belki de fantastik edebiyatın, üstün hayal gücünün, naiflikte buluşup, yine de  yaratıcılığın etkileyiciliğinden ödün vermeden okurun önüne sunulan ender örneklerindendir.

“Tiyatrodaki Hayat”ta bir oyuncunun, sanatına olan bağlılığının büyük öyküsü, küçük imgelere dikkat çekilerek anlatılır. Gerçeklikle ilişki kurmanın en kolay olduğu hikayelerdendir.

Düşler Kabuslar’da bulunan “Hayalperest” ve “Ölü Sevgiliye Mektup”a da değinmeden geçmek istemiyorum. Aynı zamanda yazarın ilk roman tecrübesi olan Hayalet Kitap, tüm bu duygulara, çok daha sağlam, sürükleyici ve şaşırtıcı bir kurguyla rastlayabileceğiniz bir eser. 

MISIRLI FAİK


  Mısırlı Faik'in temsili portresi.


    Mısırlı Faik'in Maceraları


Mısır’da medeniyet MÖ 4000 ve MÖ 3000 yıllarında gelişmiştir. MÖ 3500 ve MÖ 2500 yılları arası Mısır’ın her açıdan olgunluğa ulaştığı altın çağ olarak anılır. Kanun Tanrısı Tot ve Gökyüzü Tanrıçası Nut’un oğlu olan Faikris, Mısır’ın altın çağ olarak adlandırılan döneminin tam ortasında doğmuştur.

Faikris; dünyadaki kıl ve kıl gücünü temsil ederdi. Faikris, kılın Tanrısıydı. Tüm kıl ve kılı çağrıştıran şeyler, onun eseriydi ve onun hükmündeydi. Faikris, çok güzel ve nazikti. Atak, çevik ve güleçti. Alımlı, çekici ve tutarlıydı. Mısır halkı arasında ismi bir efsaneye dönüşmüş olan Faikris’in, gözlerinin içi parlar, onu bir gören bir daha unutamazdı. Zaten anca gözlerinin içi parlardı, görünürde başka bir uzvu yoktu. Rivayete göre Faikris’in tüm yüzü kıllarla kaplıydı. Dünyada hor görülen, koparılan, yakılan, istenmeyen tüm kıllar için bir kıl onun suratına parlak ve intikam dolu bir kılıç gibi yerleşiyordu. Kılların her biri, düşmanını etkisiz hale getirmek için ağzının suyu akan bir savaşçı gibi dimdik ve hedefe doğrulmuş vaziyetteydi. Kılların rengi, dinç bir bizonun kürkü gibi parlak, göz alan tonda bir siyahtı. O, altın çağının gözdesi, halkın kahramanı, babasının biricik oğluydu. Hatta denilene göre Faikris’in öyle büyük, öyle yüce bir gücü vardı ki, gökyüzü Tanrıçası olan annesi Nut, yıldırım çaktırmaya zamanı olmadığı, çok sıkıştığı  zamanlarda, biricik oğlunu yanına çağırır, çok rica etse, o nadide kıllarından bir kısmını bu alelade iş işin kullanıp kullanamayacağını sorardı. Faikris’in iş başı yaptığı zamanlarda, yeryüzü öyle şimşeklerle karşılaşırdı ki, halk,  kendini eve kapatıp, Tanrılara ve Faikris’in kudretine ibadet ederdi. 

Faikris’in bebekliği ve çocukluğu da mucizelerle doluydu. Ana rahmine düştüğü gün, hukuk tanrısı olan babası Tot, adaletin sıkıcı ve düz duruşundan ötürü şamataya yanaşmasa da, annesi Nut, bol bol yağmur yağdırmış, Faikris’le beraber ülkeye bereket getirmiştir. İlk hasatla beraber, yani daha 41 günlükken dünyaya gelmiş, ama bu doğum da Faikris’e yakışır, alışılmadık bir yolla olmuştu. Gökyüzünün en  merhametsiz, en cani ve tezcanlı Tanrıçası olan Nut, karnının daha fazla şişmemesi, Faikris’in bir an önce dünyaya gelmesi için şefiyle konuşmuş ve adak adamıştı. Nut’un sözüne göre Faikris, 41. Günün günbatımından önce doğacak, bunun karşılığında Nut, Faikris 17 yaşına girdiği gün onu efsanelerin efsanesi, lanetlerin tümünü peşin peşin almış karanlık orman Fikirtipirio’ya, soylarını kurutmaya and içmiş büyücü Kazforias ile savaşmaya gönderecekti. Mantıklı, seviyeli ve akıllı yapısıyla Tot, bu durumu farkettiğinde, çok sinirlenmiş ve adalet yerini bulsun diye düşünüp, bir karar almıştı. Eğer ki Faikris’in, 17 yaşındaki genç bedeni azılı büyücü Kazforias’a yenik düşer ve kılların fatihi Faikris ebediyete gömülürse -ki Tanrıların ruhları asla kaybolmaz- en azından dünya nimetlerine doymadan göçüp giderse, sevgili eşi ve çocuğunun anası Nut, ceza olarak oğlunun yanına gönderilecek ve gökyüzündeki görevine son verilecekti.

Faikris, bencil annesi Nut’un yüzünden, başına neler geleceğini bilmeden 41 günlükken gelişimini tamamlayıp dünyaya geldi. Nut, normal yoldan doğum yemediği için, suda doğuma benzeyen bir teknik olan, bulutta doğuma yöneldi. Doğum zamanı geldiğinde, sağlık Tanrısı Hiprosis gözetiminde bir buluta yerleşti. Nemrutlar nemrutu Nut, dakikalar içinde sağlıklı, 55 cm, 4.400 gram, yüzü kıllarla kaplı, nurtopu gibi bir bebek dünyaya getirdi. Evet, çocuk kıllıydı ama her Tanrıça çocuğunun bir mucizesi olurdu, kimine su mucizesi gelir, kimine çiçek mucizesi ne bileyim ateş mucizesi filan gelir, kimine de kıl mucizesi. Buna itiraz olmazdı, çirkef Nut, oğluna kıl Tanrısı olmayı yediremeyip, yok bu benim değil, benimki 41 günlük, olmadı daha diye çamura yattı. Ama Tot hukukçu, kuralcı, sert bir kişi, oğlunu bağrına bastı, basmakla kalmadı, biricik eşi, oğlunun sevgili annesinin bu tutumundan dolayı, 3 ay olarak düşünülen  doğum iznine çıkmaması kararı aldı. Nut yine yaptı yapacağını ve 3 ay doğum iznine çıktı. O yıl çok kuraklık oldu, hasat alınamadı, kıtlık çıktı. Koskoca Mısır, yıkılmanın eşiğine geldi.

Tüm bu felaketlere sebep olarak gözünün nuru, eşi, oğlunun anası Nut’u gören Tot, Nut’un ceza olarak şehir meydanında önce taşlanması, sonra yakılarak öldürülmesine karar verdi. E sonuçta o adaletli ve gereğinden katı bir kişilikti. Tüm halk Nut’un yakılmasını izlemek için meydana toplanmıştı. 1 yaşına yaklaşan Faikris, iyiden iyiye kıllanmış, kıllarını kullanmayı öğrenmiş ve altıncı ayıyla beraber kafasında mucizevi, uzun bir bere belirmişti. Vedalaşması için eli kolu bağlı annesine doğru uzatılan Faikris, o an Nut’un boynuna sarılmış, acılı gözkılları dökmüş ve dökülen her bir gözkılıyla beraber, ağaçlar meyve, tarlalar ürün vermiş, dereler, akarsular dolmuş taşmış, tüm ülke yine bolluğa kavuşmuştu.

Ölümün eşiğinden Faikris sayesinde dönen Nut, eskiye göre daha ılımlı, daha uysal, iyi huylu bir kadın olmuştu. Oğlunu sevmenin yanı sıra, ona büyük bir minnet duyuyordu. Nut, iyice içe kapanmaya ve pasifleşmeye başlamıştı. Varlığı yokluğu bir, girdiği ortamda farkedilmeyen, sürekli depresyon hırkası giyen bir Tanrıçaya dönüşmüştü. Tot, buna daha fazla dayanamadı, bu kadar pasif ve ergen tavırlı bir Tanrıça olmaz diye biricik eşi, çocuğunun anası Nut’a görevden uzaklaştırma cezası verdi. Nut, intiharın eşiğindeydi. Faikris, annesinin bu içler acısı halini görmeye dayanamıyordu. 2 yaşına yaklaşmakta olan Faikris, koşuyor, yiyiyor, içiyor, avlanıyor, hatta bir iki aya evlenecek gibi görünüyordu. Bu kadar hızlı semirmesine rağmen, Faikris konuşamıyordu. Doğduğu günden, kıl kullanma konusunda uzmanlaştığı şu günlere kadar, ağzından tek kelime çıkmamıştı. Faikris, sürekli gülümsüyordu. Yüzündeki kılları biraz iteleyip, ağzını her açtıklarında, o tatlı gülümsemesi ortaya çıkıyordu. O sürekli gülen yüzü, annesinin hüznünü gördükçe soldu. Artık muşmula gibi duruyor, bakana şifa verecek kadar güzel gülen gözleri gülmüyordu. Çocuğunun gitgide süzüldüğünü gören Tot, çok üzüldü, oğlunu karşısına aldı, neler olduğunu sordu. Faikris konuşamasa da, derdini anlatacak kadar yazı yazmayı biliyordu. Faikris, bir kıl parçası alıp mürekkebe bandırıp kağıda davrandığı sırada, bir mucize gerçekleşti ve 2 yıldır bir kelime bile etmemiş olan bu sübyan, bülbül gibi şakımaya başladı. Ses tonu, gür, kararlı ve canlıydı. Güçlü, sert ve mağrurdu. Annesinin göreve geri alınmasını istiyordu ve Tot’un, Faikris’in dediklerini yapmaktan başka bir çaresi yoktu. Faikris’in öyle büyüleyici bir konuşma stili vardı ki, dinleyen, hipnotize olmuş gibi, ne dese yapıyordu.

Her neyse, Faikris, annesini bir kez daha ölümün eşiğinden döndürmüş oldu. Nut’un işbaşı yapmasıyla beraber ülkeye bereket yağmurları inmeye başladı, tarlalar dolup taştı. O 7 yıl çok bereketli geçti. Faikris, mutlu bir aile ortamında büyürken, ülke de büyük bir uyum ve huzur içindeydi. Arada bir adaletin sıkıcılığından dolayı Tot uyumsuzluk yapıyordu ama Faikris bir sözüyle onu bu tavrından vazgeçiriyordu.

Mısır’ın en bereketli, en civcivli dönemi Faikris’in çocukluğuna denk geliyordu. Faikris artık genç bir delikanlı olma yolunda gidiyordu, 10 yaşına gelmişti. Her ne olduysa, Faikris’in 10 yaşına girmesiyle beraber, tüm ülkedeki su kaynakları kurudu, tarlalardan hiç ürün alınamadı. Heryerde kuraklık, açlık sefalet başladı. Uzun süre bu kıtlık içinde kalan halk isyanlardaydı. Artık bir çözüm yolu bulmak zorunluydu. Araştırmalar sonucu bu büyük kıtlığın sebebinin karanlık orman Fikirtipirio’da yaşayan acımasız büyücü Kazforias olduğu açığa çıktı. Önceleri sadece annesi Nut’un bildiği Faikris’in kaderi artık herkes tarafından biliniyordu. Yetmezmiş gibi, onun kaderi, Mısır halkının kaderiyle kesişiyordu. Kesişmekle kalmıyor, Faikris, onların kaderini ellerinde tutuyordu. Faikris, artık 17 yaşında bir koca zındık olmuştu. Babasından bile büyük gösteriyordu. 17 yaşına girdiği yılın ilkbaharının kendini göstermesiyle, Faikris, büyük törenlerle karanlık ormana doğru uğurlandı. Elinde amma kılıç, amma ok, hiçbir silah yoktu. Tek silahı, kılıçtan keskin, oktan çevik, en iyi savaşçıdan cesur kılları ve kılgücüydü.
Ormana doğru giden yola girdiğinde,  tiz bir ses onu çağırıyordu. Bu sesin azılı, hain, yıvranç büyücü Kazforias’a ait olduğuna emindi. Sesi takip etti. Mojo şişesi şeklindeki egzotik ağaçları batısına alarak güneye doğru devam ettikçe, ses yakınlaşıyordu. Yaklaşık 2 mil daha ilerledi, ağaçlar mor gövdeli, ilkel insanlar gibiydi. (şekil olarak) O ses, o iç gıcırdatıcı ses, artık içindeydi. Evet evet o öldürücü ses ressmen Faikris’in beyninde yankılanıyor, çığlıklar atıyor, yırtınıyordu. Ses, o anlaşılmaz, histerik çığlıktan çıkıyor, gitgide anlaşılabilir kelimelere dönüyordu. Eve dön, asıl savaş ona karşı, asıl savaşın Nut’a karşı. Git ve Nut’a doğrult o kıllarını. Burada kalıp benimle uğraşmaya çalıştıkça ölüme sürükleneceksin, seni bu duruma düşüren o nefretlik anneni ebediyete gömersen hem sen kurtulacaksın, hem de halkın bu illet kuraklıktan çıkacak. Faikris bu sesin durmadan tekrarlanması sonucu az kalsın aklını yitirecekti. Günler boyu bu ses içinde kıvrandı. Ne yemek yediğinin, ne uyuduğunun, ne küçüksuya çıktığının, her şey bir kenera yaşadığının bile farkında değildi. Bu çalkantı ve sarsıntı eşliğinde, ne olduğunu anlamadan haftalar geçti. Şehrinde Faikris’in öldüğünü sandıklarından, yas tutuluyordu. Faikris, ormanın diğer bir tarafından çıktı, arkadan dolanıp şehre geldi. Görenler gözlerine inanamadı. Kimse onun bu zorlu mücadeleden sağ çıkabileceğini düşünmüyordu. Çok zayıf, aç, kirli ve çaresiz görünüyordu. Kazforias’la yüzyüze gelmemesine rağmen, içindeki ses ona, savaşı kazandığını söyletti. Faikris’in zaferi şerefine, krallık binasında bir ziyafet verildi. Dönemin tüm önemli insanları, devlet adamları, tanrılar, tanrıçalar, yaratıklar salona doluştu ve Faikris’in şerefine kadeh kaldırdı. Faikris’e üstün başarı ödülü takdim edileceği sırada herkes yerine oturdu, Faikris, Kral’ın yanına gitti. Konuşmasını yapmaya başladı. Önce beklenen hikayeyi anlatmaya başladı, sonra birden farkettirmeden, yavaştan, alttan alta asıl olaya girdi. Herkes şaşkınlık içindeyken, sinsi, uyanık Nut, devamında ne geleceğini anladı ve masanın altından kapıya doğru sıvışmaya çalıştı.  Yüce savaşçı, efsanelerin adamı Faikris, 4 kıl tanesini kırbaç gibi fırlattı. Kıllar masanın ayaklarını kavradı ve havaya kaldırdı. Masa düştü kel göründü şeklinde Nut, ay gibi ortaya çıktı. Bir Tanrıça’yı bu kadar düşmüş bir halde görmek tüm halkı üzüntüye boğdu. Faikris, son kez annesine şefkatle baktı. Dillerinde “seni severdim, anne” anlamına gelen  karmaşık sözler söyledi. Saniyeler içinde, Faikris’in bedenindeki tüm kıllar, Nut’a doğru doğruldu, Faikris’in bir tek göz hareketiyle atıldılar ve Nut’u öldürdüler. Faikris gözünü açtığında, kılsız, sinek kaydı yanağına doğru bir damla yaş süzüldü. Bedeninde tek bir kıl dahi kalmamıştı. O annesinin katili ve Mısır’ın kurtarıcısıydı. O en bir kahraman, en bir fedakar olandı. O ve onun mucizeleri ölümsüzleşti. Tot, oğlunu bu kadar adil yetiştirdiği için çok gururlandı, karısı öldü diye de çok üzüldü. Ne yapacağına karar veremedi ve sonunda kendine görevden uzaklaştırma cezası verdi. Bir 3-4 ay kafasını dinleyen Tot, oğluyla daha yakın bir ilişki kurmaya başladı. Faikris ile araları artık çok daha iyiydi.
Nut’un ölümüyle beraber, o mevkiiye genç ve güzel bir Tanrıça atandı. Faikris, bu güzel kızın cazibesine dayanamadı ve evlendiler. Rivayete göre yedinci oğullarının yedinci oğlu Nut’un suretinde doğdu ve Mısır’a dehşet saçtı. Faikris, ölümsüzdü, annesinden daha cömert, babasından daha adaletliydi. Dünyanın en iyi babası ve en makul kocasıydı. Tüm kıllara hükmetti ve dünya üzerindeki her bir kılı memnun etti. Ölümü, 786 yaşındayken, üstündeki kılların basıncına dayanamaması sonucu oldu, yani kısmen eceliyle öldü. Ömrünün tamamını geçirdiği evin kıyısındaki gölün yanıbaşında bir ağaca dönüştü. Ağacın içi tamamen kıllarla kaplıydı. Bir süre sonra ağacın üstünde mucizevi ve upuzun bir bere belirdi. Yıllar boyu efsaneler dilden dile dolandı ve sonunda şu an bu yazı karşında...

AAA, SEN Mİ GELDİN?

 Merhabalar sevgili henüz olmayan takipçilerim, hepiniz niye açtığımı benim bile bilmediğim bloğuma hoş geldiniz. (Alkış kıyamet) Ailedeki yazar sayısının fazlalağı, beni de bu işe itmiş olabilir keza küçüklüğümden beri yazmam konusunda teşvik ediliyorum. Yazdım yıllar içinde bir şeyler yazmadım değil ama  işte devamı gelemedi hiç. Bu yıl bir sebepten ötürü kısa bir otobiyografi hazırlamamı istediklerinde de kendimi tanımlarken ilk yazdığım cümle; '... yılında ...da doğdum bıdı bıdı. Şu yaşıma kadar elimi atmadığım sanat dalı, uğraşmadığım güzel sanat kalmadı ama birinde bile bir yere gelemedim...' oldu. Evet, asıl nokta bu işte sevgili okur, istikrarsızım, ama olacağım, istikrarlı olacağım ve bu blog yazılarla dolup taşacak. Şimdilik ayrılıyorum klavyenin başından, öncelikle eski yazılarımı filan bulup koyarım arşivden, sonra da ağırdan güncel güncel yazmaya başlıyorum artık. Vatana millete hayırlı olsun. Blog yazma konusundaki polikitamı da sloganlaştırıp açıklıyorum: "Ahahaha, yazdıkça yazasım geliyor!"

Birkaç saat içinde saçmaladığımı farkedip kaldıracağım gibi bir his var içimde slogana karşı ama bakacağız artık....