külliyat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
külliyat etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

26 Eylül 2010 Pazar

MAIDEN BİR-Kİ MAIDEN BİR-Kİ...



70’li yıllardan beri Heavy Metal’in sağlam neferlerinden biri olarak hayatını sürdüren Iron Maiden, 16 Ağustos 2010 tarihinde 15. stüdyo albümü olan The Final Frontier’ı çıkardı. Söz konusu grup, albüm diye önüme boş tabak da koysa olumlu yorumlar yapacak biri olarak albüme objektif bakabilmek için çok çabaladım. Umarım başarılı olabilmişimdir.



DÜNYA HALLERİ

Her gruba, her şahısa, başarı göstermiş her topluluğa atıldığı gibi, Maiden’a da çok çamur atıldı yıllar içinde. Beğenileni beğenmemeyi marifet algılayan zihinler tarafından bol bol hor görüldüler. Belli bir müziği, belli bir kültürü benimsemiş ve bu kültürü yaşamına entegre etmiş, müziğe karşı içten duygular besleyen kitleye “poser” diyerek kendini ‘kitle’den ayırdığını düşünen  hakiki poser’ların yaptıkları en büyük hata araştırmadan, bilmeden, öğrenmeden konuşarak konu üzerindeki hakimiyetsizliklerini sergilemeleridir bence. Bahsettiğim kişilerin Iron Maiden özelinde yaptığı, “Her albümde aynı şeyi dinliyoruz yeaa.”, “Olm melodiler hep aynı sıkıyo bi’yerden sonra”dan öteye gidemeyen yorumlar, bir ihtimal kendi çevrelerinde ilgi görüyordur ama gerek gruplar gerekse grupların sahici takipçileri bir temele oturtulmadan körgözüm  yapılan yorumların ciddiyetsizliğinin farkında. Müzikle gerçek bir bağ oluşturmamış bilinçsiz dinleyici kitlesinin anlayışsızlığının kurbanı olmuş gruplar da vardır elbet ama yazımızın temel konusu olan Iron Maiden, yıllar içinde gelen tüm temelsiz eleştirilere ve yerli yersiz yakıştırmalara rağmen yoluna devam etmekte. Zaten sanmıyorum ki tüm bu lafları edenler, grubun arkasından atıp tutanlar, onları sahnede gördüklerinde kayıtsız kalsınlar karşılarındaki müzik olayına. Belki de bir grubun efsane olup olmadığını ölçme yolu budur; sevmediğini iddia eden dinleyicinin bile sahnedeyken kendisine saygı duymasını sağlayan bir grup dünya müzik efsaneleri içine çoktan girmiştir diyebiliriz.

Maiden’ın kuruluş yıllarına dönüp baktığımız zaman, pop mu, disco mu, punk mı bilinemeyen bir akım içinde olan İngiltere’de hiçbir kuruma, şirkete boyun eğmeden, kendi yollarında, taviz vermeden devam etmeleri, New Wave Of British Heavy Metal içinde en öne çıkan grup olmalarına yol açtı. Bir yandan maço, kaba diye yaftalanmalarına yol açan bu tavır bir yandan da dinleyici kitlelerini gitgide büyüttü. Grup yıllar içinde bazı sarsılmalar da yaşadı tabii ki.

Bruce Dickinson’ın ayrılığının ardından gruba solist olarak katılan Blaze Bayley ile başlayan 9 yıllık dönem ve bu dönemde çıkmış olan 2 stüdyo albümü grubun fanların bir bölümü tarafından pek hoş karşılanmadı. Aynı dönemde, grubun blues’a bakan tarafı olan Adrian Smith’i de yanına alıp solo çalışmalar yapan Dickinson besteciliğini, söz yazarlığını ve kimsenin kolay kolay inkar edemeyeceği vokal yeteneğini de tekrar gözler önüne serdi. Ayrılıklarla başlayan 9 yıllık süreçte, Maiden’ın ana bestecisi konumundaki Steve Harris’in müzikal tutuculuğu ve aslında geniş olan vizyonunu, yersiz korkularla kullanmaması grubu tekdüzeliğe iteledi. Ayrıca Blaze Bayley’in yeni melodik altyapılara oturmayan sesi ve işitme problemleri yaşayan Harris’in prodüksyonu tek başına üstlenme ısrarı da bu süreçteki olumsuzlukları destekledi. Maiden, en kolu kanadı kırık dönemi sayılabilecek bu dönemde bile yeni dinleyiciler kazanmaya, statları doldurmaya devam etti, çünkü zaten tüm bu söylenenler olumsuz gibi tınlasa da aslında sadece Maiden’ı Maiden yapan şeylere ters olduğu için rahatsızlık veriyor bize. Sözkonusu herhangi bir grup değil, dünyanın en iyi kaçı olursa olsun listede kendine bir yer bulabilecek seviyedeki Maiden olduğu için beklentiler bu kadar yükseliyor. 


    EDDIE, UZAY YOLU’NDA... 



Öyle veya böyle geçen yılların ardından 99 yılında Dickinson ve Smith’in gruba dönmesi ve Janick Gers’in de kadroya dahil olmasıyla Maiden ikinci altın çağına girdi. Toplanmayla birlikte gelen turnenin ardından stüdyoya girildi ve dinleyiciler 3 gitarlı bir Maiden’ın neler yapabileceğinin heyecanıyla beklerken 2000 yılının ilk aylarında Brave New World piyasaya çıktı. Albümde, 80’li yılların Maiden’ına aşina olan kadayıf kitleyi vokallerle ve gitarlarla memnun ederken, Dickinson’ın solo kariyeri sırasında edindiği progresif deneyimlerden de yararlanıldı. BNW’u takip eden iki albümle birlikte 2000’li yıllarda da bir konser setup’ını dolduracak kadar hite sahip oldu grup. 2006 yılında çıkan A Matter Of Live And Death’in ardından, 2008 yılında gerçekleşen Somewhere Back In Time turnesinin ilk ayağının görüntülerinden oluşan DVD’yi saymazsak, yeni bir çalışma yoktu elimizde. Açılan uzun ara, grup elemanlarının da birkaç demeciyle birleşince dağılacakları yönünde dedikodular aldı yürüdü. Ha dağıldılar ha dağılacaklar aman yaşlandılar diye geçen 2 yılın ardından suratımıza şlaaak diye çarpan bir Maiden albümüyle döndüler sonunda.  Belki de ha gitti ha gidecek diye baktığımız yılların sayısını 10’a 15’e çıkarabiliriz, çünkü birçok fan’ın ve benim de şahsi kanaatime göre The Final Frontier, Dickinson gruptan ayrıldı ve döndü döneli grubun yaptığı en iyi albümdür ve haliyle, adındaki ‘final’ ibaresine inat, ‘biz daha buradayız’ mesajı veren sert haliyle büyük bir rahatlama yaşatmıştır bünyelerimize.

Albümün bu denli radikal değişiklikler göstermesinin temel sebebini şüphesiz Smith’in beste konusunda elini korkak alıştırmamasına bağlayabiliriz. Keza, Satellite 15’de de görebileceğimiz gibi Smith’in 4 dakika uzunluğundaki demosu, olduğu gibi albümün introsu olarak karşımıza çıkıyor.

Satellite 15…The Final Frontier’i 2 bölümde inceleyecek olursak, Maiden’ın bugüne kadarki en deneysel çalışmasıyla karşılaşıyoruz ilk olarak –ki bu kısım da tam olarak Satellite 15 kısmına denk düşüyor. Ardından sözlerin gidişatı açısından ilk bölümle bir bütünlük oluşturan ikinci bölümüne geçiyor şarkı. Şarkının video klipte ya da radyolarda kullanılan 4 küsur dakikalık bölümü tipik, ortalama üstü bir Maiden şarkısı. Aslında diyebilirim ki The Final Frontier, Satellite 15’siz sıradanlığın pek dışında değil ama şarkı bir bütün olarak albümün önemli bir yerinde duruyor.

El Dorado, albüm yayınlanmadan iki ay kadar önce grubun resmi sitesinden indirilmeye başlanan ilk single. Genelde Maiden albümlerinin ilk single’ı diğer şarkılara göre biraz geri planda kalır ama El Dorado bu konuda bir istisna. Yine Smith’in melodileri üstüne Dickinson’ın yazdığı mükemmel, yer yer alaycı sözlerle karşılaşıyoruz. Albümün ileri safhalarında duyacağımız Dickinson’ın kusursuz vokalleri, ilk sinyallerini bu şarkıda veriyor.

Mother Of Mercy, beni albüm içinde ilk çarpan şarkı. Zaten El Dorado’yu indirip dinlemiştik 2 ay boyunca, Final Frontier’ın da klibi albümden önce gelince ona da alıştık, yani ilk iki şarkı zaten sindirilmiş durumdaydı tarafımızdan, şarkının yarattığı bu etkiyi 3. şarkı oluşuna bağlıyorum. Her şey bir yana, savaş temalı, çok çarpıcı sözlere sahip bir Smith bestesi daha Mother Of Mercy ve akılda kalan nakaratıyla da bir dahaki single olmaya aday.

Coming Home albümün ilk ve tek balladı. Hisli müziği ve yine kusursuz sözleriyle bu Smith bestesi de Maiden’ın 2000’li yıllardaki hitleri arasında yer bulacak gibi görünüyor. Ayrıca Dickinson’ın her yazdığı sözün kıyısına pilotlukla ilgili bir ayrıntı sokuşturmadan duramadığını da bir kez daha görüyoruz.

The Alchemist, alışılması en zor şarkılardan biri belki de. Henüz 20’ye bile varmamış yaşım (16) itibariyle tüm Maiden külliyatını ayrıntılarıyla beynime sokmak inanın ki zor oldu benim için. Yoğun Maiden’la beslendiğim dönemde takdir edersiniz ki grubu grup yapan  elemanlarla da ilgilendim. Bu süre içersinde en az bilgi edinebildiğim, kafamda en az şekillenmiş ama yine de içten içe bir yakınlık hissettiğim isimdi Janick Gers -ki yaptığı şu şarkıyla cool duruşunun altındaki cevheri ortaya çıkmış oldu. Ayrıca şarkı 80’lerin Maiden’ına da göz kırptığından, dinleyicinin çabuk benimseyeceğini düşünüyorum.



Isle Of Avalon bir diğer favorim. İlk aşamada anlaşılması zor ama yapı olarak albümün temel yapısını açık seçik belli eden ilk şarkı.  Yani bir diğer deyişle, Final Frontier’ı yarıladığımız şu sıralara gelene kadar, başta değindiğimiz progresif hareketlenmeyi en bariz yansıtan parça. Maiden dinleyicileri adına biraz süre istiyorum çünkü aylar, yıllar geçtikçe çok sevilecek, sonradan da olsa kıymete binecek bu şarkı.

Starblind albümdeki son Smith bestesi. Utanmasam en iyisini sona saklamış diyeceğim ama öncekilere haksızlık olur. Yine progresif girişimler, güzel melodiler, güzel riffler ama özellikle sözleriyle dikkat çekti nazarımda. Dickinson’ın şu şarkıda yazdığı sözlerin başına oturup saatlerce analiz etmeye çalışabilirsiniz.

 The Talisman başıyla sonu tutmaz bir Gers-Dickinson ortaklaşması. İlk iki dakikalık kısmı evet hazır olun ilk kez net olarak olumsuz bir yorum getiriyorum; olmamış. Ama şarkının o arpejli bölümü çığlıklar eşliğinde atladıktan sonraki bölümü gözümde şaheser.  Gitarlara en ağırlık verilen Maiden albümünün,  gitarlara en ağırlık verilen şarkısı diye bir kategoriye koyuyorum The Talisman’i. Ayrıca Gers’in cevher mevher bir yana, belki de en iyi işi, ne kadar iyi bir besteci olduğunun kocaman bir ispatı bu şarkı.

The Man Who Would Be King Dave Murray’in yumuşak mizacına yakışır, sakin bir giriş, ardından gelen beklenmedik hızlanma, sonra birden değişen ritim ve Nicko McBrain’in geriden geriden duyulan usta vuruşlarıyla ortalamanın üstünde ve Maiden’dan beklenmeyecek deneysellikte bir şarkı olmuş.

When The Wild Wind Blows, kimsenin eli değmeden, bizzat Harris tarafından yapılmış, Maiden’ın alışık olduğumuz melodilerini en yoğun duyabileceğimiz beste ve albümün de kapanış şarkısı.  Belki de seçilebilecek en iyi kapanış şarkısı çünkü, tüm albüm boyunca süregelen bütünlükte yerine oturmamış bir şey varsa onu da oturtuyor ve gidiyor. Adını nükleer faciayı konu alan bir kitaptan alan şarkının sözleri haliyle biraz karanlık ama çok yerinde. Melodileri, altyapısı, az da duyulsa riffleri, lirikleriyle When The Wild Wind Blows ‘en’ olmaya en yakın aday.

Final Frontier, McBrain’in davulunun sesini duymak için ayrıca yoğunlaşmamı gerektiren ilk albüm. Şöyle ki; benim kulağımın alışık olduğu Maiden şarkılarında bariz bir davul ve bass sesi vardır ve gitarlar aralara ustaca yedirilmiştir, fakat albüm boyunca ön planda gitarları duydum ve bunu da 10 bestenin 8 tanesinde Smith imzası olmasına bağlıyorum. Ha tabii, davul ne olursa olsun, duyulduğunda da tam duyuldu. Unutmadan Nicko amcanın yıldan yıla, günden güne, bulabildiği her boşlukta geliştirdiği davul tekniğini ve bu yoldaki disiplinini takdirle karşılıyoruz.

Iron Maiden hayranlığımın, ‘Dickinsonseverlik’e kayış yaptığı bir sürü dönem oldu ve bu konuda haksız olmadığımı bu albümle birlikte tekrar görüyorum. Kendisini övmeye başlasam, bu iş için para aldığımı düşünebileceğinizden ötürü söz yazarlığındaki başarısına dikkat çekip bırakmak istiyorum. Vokaldir tekniktir değinmeme gerek yok sanırım. İyi de pilottur laf arasında...

Steve Harris, gözümde, görüntü olarak olamasa da, karakter olarak Maiden’ın babasıdır. Maiden’ın sağlam duruşunun altındaki en büyük destek, eğlenceli mizacının arkasında hafif bir hüzün taşıyan, grubun başarısındaki en önemli mimar olarak görürüm kendisini. Tıpkı diğer elemanlar gibi, söylenebilecek çok şey var hakkında ama Harris şu dönemde Maiden’ın denge unsurudur bence.

Genel olarak baktığımızda, albüm hakkında diyebileceğim bana olumsuz görünen birkaç şey var:

Birincisi, tek tek yorumladığımda şarkıları bir problem yokmuş gibi görünüyor ama içine girilmesi çok çok zor bir albüm.  İyi veya kötü demiyorum, sadece zor ve kaç kişi bu zorlukla uğraşmak isteyecektir bilmiyorum.

Bir diğeri ise tamamen Eddie’yle ilgili. Şöyle ki; Eddie’nin yeni halini tasarlayan, uzay konseptini yaratan Melvyn Grant’in çizimleri gerçekten çok başarılı,  fakat neredeyse ailemin bir bireyi olarak gördüğüm, benimsediğim Eddie keşke tanınmaz hale gelmese... Yani tabii ki değişiklik geçirecek, zaten ne kılıklara girdi şimdiye kadar ama demek istediğim, eli kolu, ağzı burnu değişse de Eddie aynı Eddie’dir ya, bu sefer sanki familya değiştirmiş gibi geldi bana. Bu da kişisel bir yakarıştı sadece…
Affınıza sığınarak, gelişmemiş teknik bilgimi sebep gösteriyorum ve albümün prodüksiyon kısmıyla ilgili düşüncelerim olmasına rağmen yorum yapmıyorum.
Yani teknik bir problemden ötürü olumsuz yorumlarım bitti, yağlama kısmına geri döndük. Şimdi bir de dönüp Haziran ayından beri devam eden The Final Frontier’ın dünya turnesine bakalım:  Turnenin ilk ayağından beri set-listleri takip ediyoruz. Bu amcalar 3-4 hit şarkı hariç 2 saatlik listeyi 2000’lerin şarkılarıyla dolduruyor her konserde. Çok takdir edilesi bir davranış,  keza 50+ grupların çoğunun durmadan 80’ler hitlerinden ekmek yediği şu dönemde, böyle bir harekete kim cesaret eder başka bilmiyorum.

Öyle veya böyle uzun süredir beklenen albüm çıktı ve ilk haftadan itibaren liste başarısı da hiç fena değil. Şu saatten sonra biri beğenir biri beğenmez, isteyen istediği yorumu yapar ama bence, The Final Frontier, zaman içinde Maiden diskografisi içinde sağlam bir yer edinecektir kendisine.