mastodon etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
mastodon etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Haziran 2011 Pazartesi

In Maiden We Trust!


Lafa nasıl gireyim bilmiyorum ama hala gerçekliğini tam algılayamadığım bir olay yaşandı, şöyle ki, Maiden gördük… Nasıl oldu ben de tam anlamadım ama 4 ay önceden biletini aldığım ve yıllardır beklediğim bu konsere 1 hafta kala tamamen şuursuzlaştım, konseri düşünemez, hatta yıllar yılı sektirmeden dinlediğim Maiden şarkılarını heyecandan dinleyemez oldum. O şuursuzluk içersinde yola çıktım sabah erkenden, bir şekilde buluştuk, tipik organizasyon sıkıntılarından biri olarak kapıda izdiham yaşadık, söylenen saatten 1 saat geç açıldı kapılar ama olsun demeye o kadar alıştık ki tepki bile veremiyoruz artık.

Ya da ben mesela tadım kaçsın istemiyorum çünkü organizasyona laf etmeye başlasam duramayacağım, boşuna sinirim bozulacak. Sadece şunu söyleyeyim, bir firma bütün bu süreçte kitleyi anca bu kadar güvensizleştirebilirdi, bravo, çok tebrik ediyorum.Neyse efendim, önemseyip laflarını bile etmek istemiyorum, sadece bunca güzel grubu izlememizi sağladıkları için teşekkür ediyorum, o var. Konser kısmına geçeyim:

Önce Mastodon çıktı sahneye. Çok tatlı adamlar, sahnede de çok iyiler. Hoşuma gitti, çok eğlenerek izledik zaten (halaylar olsun, danslar olsun). Şarkıları bilmeyen bir insan olarak tek şikayetim seri değişen ritimdi (tempo tutumamak) o kadarı da zaten beni ilgilendirmez. Sonuçta gayet güzeldi, çok beğendim.

Sırada In Flames vardı. En son yıl 2005, ben bir dinledim In Flames, o zamandan beri de anca dergilerde filan görüyordum işte çıkarlarsa. Sahne performansları çok güzeldi, adamlar da tek tek çok tatlılardı, ışıl ışıl insanlar ama ne yaparsın azıcık yabancı kalmışım müziklerine, keşke çalışıp gitseymişim, değermiş yani.

Ve ve ve sıra geldi bir efsaneye, sahneye Alice Cooper çıkıyor! Tartışmasız en komplike şov (Slipknot’ın davulcusunun havada attığı taklalardan bin kat daha güzeldi mesela). 60 dakikaya nasıl sığdırdı o şovu ve onca hiti bilmiyorum. Ama dede farkını her açıdan ortaya koydu, yeni şarkısını anons etmedi, sırtında new song yazan bir ceketle çıktı sahneye, sonra ceketi çıkarınca da gömleğim sırtında ‘I’ll Bite Your Face Off’ yazıyordu kan efektiyle (o da yeni şarkının adı oluyor). Ayrıca dedenin gitaristlerinden Tommy Henriksen da gönlümü çaldı, büyük sahne karizmasına sahip adam. Genel itibariyle Alice Dede’ye hayran kaldım. Ölmeden (ya da ehtiyar ölmeden) bir kez daha izlemeye and içerim.

1 saatlik Horror Show ve ardından yarım saatlik bir bekleyişin ardından Slipknot çıktı sahneye. Başından beri tehlikenin farkındaydık, pogo çıkacağı bariz bir şeydi ama bu kadar hayvanlık beni şaşırttı doğrusu… Yani bugüne kadar pogo yaptı diye kimseye sinirlendiğimi hatırlamıyorum ama kimsenin de beni ensemden tutup çöktürmeye hakkı yok afedersiniz. Bolca adam tırnaklamak ve yumruklamak durumunda kaldım.

Skiknot’la aramızda kimsenin anlamadığı bir aşk-nefret ilişkisi olduğundan, bizi çöktürürlerken çökmeyip palyaçoya hareket çektim (o da bana çekti sağolsun), sonra ‘jump the fuck up’ anonsuyla beraber de kimsenin zıplammadığı kadar canhıraş zıplayıp ortalığı dağıttım. Benim için çok eğlenceliydi, bilemeyeceğim…

Ayrıca çıkan ilk ve en büyük pogo sırasında gördüklerimi de (Eda’nın kafasının bir adamın sırtı ve bir kadının başı arasında sıkışması, Aynur’un suratı, “Mert ben düşüyorum” nidası, arkama yapışan kadın, ani bir darbe sırasında önümdeki yapış yapış terli adamın sırtına ağız burun yapışmam, pogo bittiğinde herkes normal dururken kendimi sahnele sırtı dönük vaziyette bulmam vs.) asla unutmayacağım, çok fazla güldüm.

2 numaraya (Paul Gray) sürekli gönderme yapmaları da hoştu. Son 15 dakikada fenalık getirdiysem tabi, oraları hatırlamıyorum.

Sonunda Ayovalı dostlarımız sahneden indi ve heyecanlı bekleyiş başladı. Kolay değil Maiden yahu! O sırada Aynur’u kaybettim ama sonuçta kendimi de kaybettiğimden çok önemi yok, mühim olan yürekler bir olsun. Şimdi nasıl anlatayım bilmiyorum intro (Doctor Doctor) girdiğinde neler hissettiğimi. Gayet histerik sesler çıkarıyordum o esnada, sonra Satellite 15 başladı, ağlamanın eşiğine geldiğim sırada( bir miktar ağlamış olabilirim, emin değilim :) ) önce Bruce olmak suretiyle tek tek silüetlerini gördüm bizim oğlanların.

Nasıl bir heyecan yaşadığımı tarif edemeyeceğim büyük ihtimalle, bir yandan Final Frontier’ın başını söylerken kah kah gülüyordum hepsine tek tek bakıp. Sahne önünün güzelliği, biraz geriye çekilmekle iyi yaptık ve gayet net izledik sahnede olan her şeyi. Benim için inanılmaz bir 2 saatti..
Hep söylüyorum, dinlediğim en güzel şarkılar, en en iyi sahne şovu demiyorum ama şahit olduğum en özel, en farklı şeydi bu. Her hareketleri, ezbere bildiğim her şey, küçük Eddie’yle Janick’in dövüşü, büyük Eddie, Number of the Beast şeytanı, her şarkıda değişen arka plan… Her şey heyecanlandırdı beni. Çok yüksek olan beklentimin çok üstünde geri dönüş aldım. Kitle de beklediğimden 10 kat iyiydi.

Bruce yine çooo..ok tatlıydı. Blood Brothers öncesi konuşmasındaki Jedi göndermesi şahaneydi. “Bir dahaki gelişimizde bundan iki kat büyük bir yere ihtiyacımız olacak, böyle bir yere bir kez daha gelmemek mümkün değil” dedi. Bu arada, “Scream for me İstanbul!” çağrısını yıllardır bekleyen kitle nasıl bir dolmuşsa artık, öyle bir ses çıktı ki kimse inanamadı. Seyirci de şaşırdı, grup da… Bruce’un tüm anonsları çok şekerdi(adamın tabiatı şeker, tatlılık muskası gibi bir şey)

Steve Baba her tarafa koştu, zıplayınca biz de zıpladık, el çırpınca biz de çırptık, tamamen teslim olduk kendisine.

Nicko Amca çattır çatır çaldı sonra da ünlü “höööööööyt” nidasıyla selamladı bizi.

Adrian aşırı cooldu ama normalden hareketli bir performans sergiledi. Neticede Mistır Edrıyın Simit’in de hastasıyım, ağzındaki yarı alaycı ifade bile yeter zaten.

Dave’in o pembe yanaklarını ısırmak suretiyle koparmak istiyorum. Dünya tatlısı, mütevazı, kız güzeli gibi adam. Adı anons edilirken bile arka planda kalmaya çalışıyor resmen.

Janick yine çok hareketliydi. Şaka maka karizmatik de kerata, izletiyor kendisini. Gitarıyla çok şebeklik yapıyor. Akrobatik hareketler konusunda uzman bir kişi. Konser boyu tüm elemanlar gibi Janick’i de kitlenerek uzun süre izledim ve tekrar karar verdim onu da çok sevdiğime.

Genel olarak Maiden’ı evladımın yıl sonu müsameresini izler gibi izledim ve çok çok çok mutlu ayrıldım alandan. Bu 2 saat çok iyiydi ama kesinlikle yetmedi, doyamadım( kolay kolay da doyamayacağım sanırım) yine isterim, yine isterim, hep isterim…

Maiden konseri bugüne kadar en çok dans ettiğim, en çok zıpladığım, tam anlamıyla çılgın atmaktan geri durmadığım konser oldu.

Neticede önce ekmek bitti deyip köfteyi bardakta, 1 saat sonra köfte bitti deyip ekmeği köftesiz satıp, bu saçma menülerden 7.50 tl alacak kadar tıynetsiz bir organizasyonun tüm saçmalıklarına rağmen rahatlıkla söylüyorum, canımsın Ayrın Meydın! Resmen canımdan parçasın bunu da bil yani, iyi günler…

Up The Irons! diyorum en içten dileklerimle…