Dün gece aldığım bir mesajla allak bullak oldum. Telaşsız bir üslupla, alıştıra alıştıra beni çok sarsan bir haber veriyordu : “...galiba Sakin dağılmış...” Tek tek anlamlı ama yanyana gelince bana hiçbir anlam ifade etmeyen sözlerdi bunlar. Nasıl dağılmış? Nereye dağılmış? Kim, Sakin mi dağılmış? İmkanı yok...
Birçok grup dağılır, dağılacaktır da... Çok iradeli bir topluluğu yaşatmak tabii ki kolay değildir, fakat eğer bir grup, yıllara meydan okuyacaksa, ego mego takmadan birlikte sayısız albüm devirecekse, aynı sahnede sırt sırta çalarken kadayıf olacaksa, o anca Sakin olabilirdi benim gözümde. O kadar sevecen, o kadar iyicil, o kadar naif ve her şeyden önemlisi o kadar iyi geçinen insanlardı ki, hiç düşünemezdim sonlarını bu kadar erken getireceklerini. Babasını dünyanın en güçlü adamı sanırken, başka bir adamdan dayak yiyişini izleyen bir çocuğun hayal kırıklığına benzer bir his çöktü üzerime. Aynı saf ve sonsuz güveni duyuyordum ve şu an en sağlamından bir sarsılma yaşamaktayım.
Bugüne kadar fazlaca grup sevdim, gerçekten fazla grup sevdim, hatta belki onlarcasının müziğini Sakin’den kat kat fazla sevdim ama böyle bir bağlanışı ve yoğun aidiyet duygusunu hiçbirine karşı yaşamadım. Aile gibi bir şeydi Sakin. Dönüp dolaşıp yine varacağım kapım. İlk olmasa da ‘en’ göz ağrım. Her şeyden önce fedai gibi bir şeydim ben ilk zamanlarda. Her yere çantamda ‘Hayat’la giderdim, allem eder kallem eder lafı Sakin’e getirirdim, överdim, parlatırdım, karşı taraf meraklanınca da ‘çat’ çıkarırdım albümü, “Al...” derdim, “İstersen bir dinle, sonra getirirsin albümü.” Yahu benim aylarım böyle geçti. Kimse bana bunu yaptırmıyordu, Sakin öyle bir tutkuydu benim için, herkes bilsin, herkes beğensin, herkes onları anlasın isterdim.
Sonra orta okulda, en güzel zamanlarımıza hep fon müziği oldu Sakin. Gidebildiğimiz her konserine giderdik, albüm dışı şarkıların hepsini ezbere bilirdik, yıllıklarımızı yazarken gün boyu Sakin dinlemiştik, bütün yolculuklarımızda da Sakin vardı, mutluyken Sakin dinlerdik, kaygılıyken de, üzgünken de dinlerdik. En ufak hareketlerini izlerdik, kitle kalabalaklaştıkça, sayımız arttıkça mutlu olurduk.
Yıllar geçti, yeni okullara gidildi, biz farklı yerlere dağıldık ve yaptıklarını o kadar da yakından takip edemez olduk. O sırada sakinfan da dağıldı ama ilgimiz ve sevgimiz asla azalmadı. Uzaktan izliyorduk ve onlar büyüdükçe, kendilerini ve çevrelerini büyüttükçe tatlı ve biraz haklı bir gurur duyuyorduk. Bizim çocuklardı onlar, ailedenlerdi. Konserlerine hala gidiyorduk ve ‘son’ olduğunu bilmeden bir ‘son’ izledik geçtiğimiz yıl. Ardından da uzuun bir ara verdik. Onlar da verdiler, yeni albüm kaydediyorlardı, arada birkaç küçük konser vs. ama eskisi kadar faal değillerdi.
O sırada 4 şarkı yayınladılar ve benim elime tamı tamına iki ay sonra geçti bu kayıtlar. Çok utandım, çok boşladık bu çocukları diye düşündüm. Vicdanımı rahatlatmak amacıyla sayfalarına mesajlar bıraktım. ‘Nasıl olsa yakında yeni albüm çıkacak, duyarız sık sık’ dedim ve çok önemsemedim. Uzun süren sessizliğin peşinden gelmekte olan şeri sezemedim. Ve dün üçüncü ağızdan aldığım bir haberle dağıldıklarını öğrendim!
Haliyle konduramadım önce. Spekülasyondur dedim. Bir açıklama yoktu- gerçi hala yok, neye yarar?- sadece birkaç kişinin yorumuna rastladım internette. Meğer 5 Şubat konseri son konsermiş, Onur son şarkıyı anons ederken “Bu sonun da sonu olabilir.” demiş ve ağlamış. Zaten soundcheck sırasında da belliymiş bir işler döndüğü, böylece anlaşılmış işte... Bu mudur yani? Sakin’e reva mıdır bu ayrılış? Onur Özdemir adına bir konser ilanı görene kadar da inanmadım gerçekliğine. Onur Özdemir fikrine hala alışabilmiş değilim. Sakin’siz Onur’u, Onur’suz Sakin’i düşünemiyorum ve sanırım şimdilik düşünmek de istemiyorum. Hele Sakin şarkılarına Soner, Cenker ve Özdemir yokken katlanabilir miyim onu da bilmiyorum çünkü ne o şarkılar herhangi bir şarkı, ne çalanlar herhangi bir müzisyen benim için. Bozulmaması gereken bir bütündür.
Sakin, kişisel tarihimde bir dönümdür; çok önemli, kapatmak istemediğim ve kapatmayacağım bir sayfadır. Sakin’in dağılması, bir ailenin dağılması demektir. Bir avuç güzel insanı hala bir arada tutan tek ve en kuvvetli bağın da kopması demektir. Çok çok erken bir kayıptır. Gereksiz ama büyük bir yara olarak kalacaktır zihinlerimizde.
Elemanların samimiyetlerine hala sonsuz güveniyorum ve biz bu kadar üzüldüysek, kim bilir onlar ne kadar üzülüyordur diye düşünmeden edemiyorum. Umarım iyi bir neden vardır bu olayın arka planında. Umarım vardır ve çok üzülmeyiz. Umarım vardır ve pişman olmazlar. Umarım gerçekten bir neden vardır. Umarım hepsi rüyadır...

