28 Ekim 2010 Perşembe

"birdahaasla"





Hastalıktan burnumun düşmesi tehlikesiyle karşı karşıya olduğum şu günlerde, bir yandan sıcak bitki çayımı yudumlarken, bir yandan da bir şeyler yazayım dedim şu ıssız, şu düşkün bloğuma. Edgar Allan Poe Amca'yı tanır mısınız? Bence tanırsınız. Tanımıyorsanız da bir an önce tanışmalısınız keza bu beyefendinin yazdığı herhangi bir şeyi okumamla beraber zamanımda bir atlama, hayatımda bir kırılma, ilhamımda bir sıçrama oluyor muntazaman.


 Şu an elimde "Bütün Hikayeleri" adı altında toplanmış bir eser var. Çok güzel ciltli kocaman bir kitap. Rafa yerleştirdiğiniz an, Poe Bey Amca'nın nur cemali beliriyor karşınızda.  Eğer diyorsanız ben Edgar'ımın kafasını elcağızımla birleştirmek istiyorum, bu hikayelerin 5 cilde bölünmüş hali de var. 5 farklı renk cilt ve bu sefer rafa koyduğumuzda Poe Bey'in farklı farklı surat uzuvları ve bu uzuvlara ait parçalar karşımıza çıkıyor. İsterseniz ciltleri 1-2-3-4-5 diye dizip normal insan formuna sokarsınız kendisini, isterseniz  çeşitli kombinasyonlar yapıp ecinni bozması bir sima da yaratabilirsiniz, tamamen sizin seçiminiz. Neyse artık ciltleri de topladığımıza göre azıcık açıp içine bakma zamanı geldi galiba.


Mutlaka kulağınıza çalınmıştır "Morgue Sokağı Cinayetleri." Poe'nun 1842 yılında yazdığı ve en büyük üne kavuşmuş öyküsüdür. Orjinal adı "The Murders In The Rue Morgue" olan öykü, "The Phantom Of The Rue Morgue" adlı filme ve Iron Maiden imzalı "Murders in the Rue Morgue" adlı şarkıya da ilham kaynağı olmuştur. Zaten geçmişe dönüp baktığımda da E.A. Poe ile tanışma sebebim de tamamen Maiden imzalı o şaheser şarkıdır. Daha çok düzyazı formuna yakın şiirleriyle tanınıyor sanırım Poe, "Kuzgun"u duymamış bir yurdum ferdi yoktur tahmin ediyorum. Ben de şiirleriyle ilgileniyordum yakın zamana kadar. Fakat hikayelerini gözardı ederek neler kaçırmış olduğumu farkettim okudukça.


 Günümüzde ABD'nin ilk büyük yazarı gibi yakıştırmalar yapılsa da kendisine, çağdaşları tarafından çok hor görülmüş, büyük sanatçıların en yaygın sendromlarından "anlaşılamama" sonrunsalı Poe'nun da başını bol bol yakmış. Hatta 40 yaşındayken, bir meyhanede çok kötü durumda bulunup hastaneye kaldırıldıktan 4 gün sonra ölmüş. Biri öz kuzeni Neilson Poe, biri karısı tarafından akrabası olan Henry Herring, biri okuldan arkadaşı Z. Collins Lee, biri meslektaşı Dr. Joseph Snodgrass olmak üzere cenazesine toplam 4 kişi katılmış. Bu durum Poe'nun yaşamındaki büyük hüznün en büyük kanıtıdır bence.


Bahsettiğim ciltlerin en başında, kendisinin belki de en büyük hayranlarından biri olan Charles Baudelarie'ın Poe'yu anlattığı bir yazısı var. O yazının bir yerinde Baudelarie diyor ki;
"Özdeksel şeylere tutkun, bir dünyanın ortasında Poe kurtuluşu düşlerde buldu. Amerika'nın havasının kendisini boğmasına karşın Eureka'nın başlangıcına şunu yazdı:
"Bu kitabı düşlerin tek gerçeklik olduğuna inananlara adıyorum!" O, kendi varlığıyla, başlı başına bir protestoydu ve protestosunu kendine özgü yollarla ilan etti."


Düşlerin tek gerçeklik olduğuna inanmak belki de tek seçeneğiydi Poe'nun. Bunu bilemiyoruz ama bu denli acınası bir hayatı azımsanamayacak kadar çok yara alarak atlatan bir adamın başka bir seçeneği olamazmış gibi geliyor bana. Yani demem o ki, bu kadar nev-i şahsına münhasır bir yazarla ilgili yazılabilecek en güzel tümceler Baudelarie'ın kaleminden çıkmıştır.


Dahiliğin yükünü kaldırmakta zorlanan ve dünya şans skalasında eksilerde sürünen E.A. Poe'nun kendisinden sonra gelen birçok akıma, birçok büyük yazara ve birçok önemli yazıya ilham kaynağı olduğu aşikar. Ölümünün üstünden geçen yıllara rağmen temsil ettiği akım içerisinde kendisiyle aşık atacak seviyeye erişebilmiş bir başka yazar da çıkmadı şu güne kadar ortaya. Diyeceğim o ki, Edgar Allan Poe, hakkında çok şey söylenmiş, söylenmeye devam edilecek olan, bu ilgiyi de sonuna kadar hak eden bir yazardır. İlerleyen yıllarda kendisiyle ilgili daha 'edebi' ve daha 'derinlikli' yazılar yazacağımı da temin ederim...




                                             Quoth the raven "nevermore"




                                           [Kuzgun dedi ki "birdahaasla"]

26 Eylül 2010 Pazar

MAIDEN BİR-Kİ MAIDEN BİR-Kİ...



70’li yıllardan beri Heavy Metal’in sağlam neferlerinden biri olarak hayatını sürdüren Iron Maiden, 16 Ağustos 2010 tarihinde 15. stüdyo albümü olan The Final Frontier’ı çıkardı. Söz konusu grup, albüm diye önüme boş tabak da koysa olumlu yorumlar yapacak biri olarak albüme objektif bakabilmek için çok çabaladım. Umarım başarılı olabilmişimdir.



DÜNYA HALLERİ

Her gruba, her şahısa, başarı göstermiş her topluluğa atıldığı gibi, Maiden’a da çok çamur atıldı yıllar içinde. Beğenileni beğenmemeyi marifet algılayan zihinler tarafından bol bol hor görüldüler. Belli bir müziği, belli bir kültürü benimsemiş ve bu kültürü yaşamına entegre etmiş, müziğe karşı içten duygular besleyen kitleye “poser” diyerek kendini ‘kitle’den ayırdığını düşünen  hakiki poser’ların yaptıkları en büyük hata araştırmadan, bilmeden, öğrenmeden konuşarak konu üzerindeki hakimiyetsizliklerini sergilemeleridir bence. Bahsettiğim kişilerin Iron Maiden özelinde yaptığı, “Her albümde aynı şeyi dinliyoruz yeaa.”, “Olm melodiler hep aynı sıkıyo bi’yerden sonra”dan öteye gidemeyen yorumlar, bir ihtimal kendi çevrelerinde ilgi görüyordur ama gerek gruplar gerekse grupların sahici takipçileri bir temele oturtulmadan körgözüm  yapılan yorumların ciddiyetsizliğinin farkında. Müzikle gerçek bir bağ oluşturmamış bilinçsiz dinleyici kitlesinin anlayışsızlığının kurbanı olmuş gruplar da vardır elbet ama yazımızın temel konusu olan Iron Maiden, yıllar içinde gelen tüm temelsiz eleştirilere ve yerli yersiz yakıştırmalara rağmen yoluna devam etmekte. Zaten sanmıyorum ki tüm bu lafları edenler, grubun arkasından atıp tutanlar, onları sahnede gördüklerinde kayıtsız kalsınlar karşılarındaki müzik olayına. Belki de bir grubun efsane olup olmadığını ölçme yolu budur; sevmediğini iddia eden dinleyicinin bile sahnedeyken kendisine saygı duymasını sağlayan bir grup dünya müzik efsaneleri içine çoktan girmiştir diyebiliriz.

Maiden’ın kuruluş yıllarına dönüp baktığımız zaman, pop mu, disco mu, punk mı bilinemeyen bir akım içinde olan İngiltere’de hiçbir kuruma, şirkete boyun eğmeden, kendi yollarında, taviz vermeden devam etmeleri, New Wave Of British Heavy Metal içinde en öne çıkan grup olmalarına yol açtı. Bir yandan maço, kaba diye yaftalanmalarına yol açan bu tavır bir yandan da dinleyici kitlelerini gitgide büyüttü. Grup yıllar içinde bazı sarsılmalar da yaşadı tabii ki.

Bruce Dickinson’ın ayrılığının ardından gruba solist olarak katılan Blaze Bayley ile başlayan 9 yıllık dönem ve bu dönemde çıkmış olan 2 stüdyo albümü grubun fanların bir bölümü tarafından pek hoş karşılanmadı. Aynı dönemde, grubun blues’a bakan tarafı olan Adrian Smith’i de yanına alıp solo çalışmalar yapan Dickinson besteciliğini, söz yazarlığını ve kimsenin kolay kolay inkar edemeyeceği vokal yeteneğini de tekrar gözler önüne serdi. Ayrılıklarla başlayan 9 yıllık süreçte, Maiden’ın ana bestecisi konumundaki Steve Harris’in müzikal tutuculuğu ve aslında geniş olan vizyonunu, yersiz korkularla kullanmaması grubu tekdüzeliğe iteledi. Ayrıca Blaze Bayley’in yeni melodik altyapılara oturmayan sesi ve işitme problemleri yaşayan Harris’in prodüksyonu tek başına üstlenme ısrarı da bu süreçteki olumsuzlukları destekledi. Maiden, en kolu kanadı kırık dönemi sayılabilecek bu dönemde bile yeni dinleyiciler kazanmaya, statları doldurmaya devam etti, çünkü zaten tüm bu söylenenler olumsuz gibi tınlasa da aslında sadece Maiden’ı Maiden yapan şeylere ters olduğu için rahatsızlık veriyor bize. Sözkonusu herhangi bir grup değil, dünyanın en iyi kaçı olursa olsun listede kendine bir yer bulabilecek seviyedeki Maiden olduğu için beklentiler bu kadar yükseliyor. 


    EDDIE, UZAY YOLU’NDA... 



Öyle veya böyle geçen yılların ardından 99 yılında Dickinson ve Smith’in gruba dönmesi ve Janick Gers’in de kadroya dahil olmasıyla Maiden ikinci altın çağına girdi. Toplanmayla birlikte gelen turnenin ardından stüdyoya girildi ve dinleyiciler 3 gitarlı bir Maiden’ın neler yapabileceğinin heyecanıyla beklerken 2000 yılının ilk aylarında Brave New World piyasaya çıktı. Albümde, 80’li yılların Maiden’ına aşina olan kadayıf kitleyi vokallerle ve gitarlarla memnun ederken, Dickinson’ın solo kariyeri sırasında edindiği progresif deneyimlerden de yararlanıldı. BNW’u takip eden iki albümle birlikte 2000’li yıllarda da bir konser setup’ını dolduracak kadar hite sahip oldu grup. 2006 yılında çıkan A Matter Of Live And Death’in ardından, 2008 yılında gerçekleşen Somewhere Back In Time turnesinin ilk ayağının görüntülerinden oluşan DVD’yi saymazsak, yeni bir çalışma yoktu elimizde. Açılan uzun ara, grup elemanlarının da birkaç demeciyle birleşince dağılacakları yönünde dedikodular aldı yürüdü. Ha dağıldılar ha dağılacaklar aman yaşlandılar diye geçen 2 yılın ardından suratımıza şlaaak diye çarpan bir Maiden albümüyle döndüler sonunda.  Belki de ha gitti ha gidecek diye baktığımız yılların sayısını 10’a 15’e çıkarabiliriz, çünkü birçok fan’ın ve benim de şahsi kanaatime göre The Final Frontier, Dickinson gruptan ayrıldı ve döndü döneli grubun yaptığı en iyi albümdür ve haliyle, adındaki ‘final’ ibaresine inat, ‘biz daha buradayız’ mesajı veren sert haliyle büyük bir rahatlama yaşatmıştır bünyelerimize.

Albümün bu denli radikal değişiklikler göstermesinin temel sebebini şüphesiz Smith’in beste konusunda elini korkak alıştırmamasına bağlayabiliriz. Keza, Satellite 15’de de görebileceğimiz gibi Smith’in 4 dakika uzunluğundaki demosu, olduğu gibi albümün introsu olarak karşımıza çıkıyor.

Satellite 15…The Final Frontier’i 2 bölümde inceleyecek olursak, Maiden’ın bugüne kadarki en deneysel çalışmasıyla karşılaşıyoruz ilk olarak –ki bu kısım da tam olarak Satellite 15 kısmına denk düşüyor. Ardından sözlerin gidişatı açısından ilk bölümle bir bütünlük oluşturan ikinci bölümüne geçiyor şarkı. Şarkının video klipte ya da radyolarda kullanılan 4 küsur dakikalık bölümü tipik, ortalama üstü bir Maiden şarkısı. Aslında diyebilirim ki The Final Frontier, Satellite 15’siz sıradanlığın pek dışında değil ama şarkı bir bütün olarak albümün önemli bir yerinde duruyor.

El Dorado, albüm yayınlanmadan iki ay kadar önce grubun resmi sitesinden indirilmeye başlanan ilk single. Genelde Maiden albümlerinin ilk single’ı diğer şarkılara göre biraz geri planda kalır ama El Dorado bu konuda bir istisna. Yine Smith’in melodileri üstüne Dickinson’ın yazdığı mükemmel, yer yer alaycı sözlerle karşılaşıyoruz. Albümün ileri safhalarında duyacağımız Dickinson’ın kusursuz vokalleri, ilk sinyallerini bu şarkıda veriyor.

Mother Of Mercy, beni albüm içinde ilk çarpan şarkı. Zaten El Dorado’yu indirip dinlemiştik 2 ay boyunca, Final Frontier’ın da klibi albümden önce gelince ona da alıştık, yani ilk iki şarkı zaten sindirilmiş durumdaydı tarafımızdan, şarkının yarattığı bu etkiyi 3. şarkı oluşuna bağlıyorum. Her şey bir yana, savaş temalı, çok çarpıcı sözlere sahip bir Smith bestesi daha Mother Of Mercy ve akılda kalan nakaratıyla da bir dahaki single olmaya aday.

Coming Home albümün ilk ve tek balladı. Hisli müziği ve yine kusursuz sözleriyle bu Smith bestesi de Maiden’ın 2000’li yıllardaki hitleri arasında yer bulacak gibi görünüyor. Ayrıca Dickinson’ın her yazdığı sözün kıyısına pilotlukla ilgili bir ayrıntı sokuşturmadan duramadığını da bir kez daha görüyoruz.

The Alchemist, alışılması en zor şarkılardan biri belki de. Henüz 20’ye bile varmamış yaşım (16) itibariyle tüm Maiden külliyatını ayrıntılarıyla beynime sokmak inanın ki zor oldu benim için. Yoğun Maiden’la beslendiğim dönemde takdir edersiniz ki grubu grup yapan  elemanlarla da ilgilendim. Bu süre içersinde en az bilgi edinebildiğim, kafamda en az şekillenmiş ama yine de içten içe bir yakınlık hissettiğim isimdi Janick Gers -ki yaptığı şu şarkıyla cool duruşunun altındaki cevheri ortaya çıkmış oldu. Ayrıca şarkı 80’lerin Maiden’ına da göz kırptığından, dinleyicinin çabuk benimseyeceğini düşünüyorum.



Isle Of Avalon bir diğer favorim. İlk aşamada anlaşılması zor ama yapı olarak albümün temel yapısını açık seçik belli eden ilk şarkı.  Yani bir diğer deyişle, Final Frontier’ı yarıladığımız şu sıralara gelene kadar, başta değindiğimiz progresif hareketlenmeyi en bariz yansıtan parça. Maiden dinleyicileri adına biraz süre istiyorum çünkü aylar, yıllar geçtikçe çok sevilecek, sonradan da olsa kıymete binecek bu şarkı.

Starblind albümdeki son Smith bestesi. Utanmasam en iyisini sona saklamış diyeceğim ama öncekilere haksızlık olur. Yine progresif girişimler, güzel melodiler, güzel riffler ama özellikle sözleriyle dikkat çekti nazarımda. Dickinson’ın şu şarkıda yazdığı sözlerin başına oturup saatlerce analiz etmeye çalışabilirsiniz.

 The Talisman başıyla sonu tutmaz bir Gers-Dickinson ortaklaşması. İlk iki dakikalık kısmı evet hazır olun ilk kez net olarak olumsuz bir yorum getiriyorum; olmamış. Ama şarkının o arpejli bölümü çığlıklar eşliğinde atladıktan sonraki bölümü gözümde şaheser.  Gitarlara en ağırlık verilen Maiden albümünün,  gitarlara en ağırlık verilen şarkısı diye bir kategoriye koyuyorum The Talisman’i. Ayrıca Gers’in cevher mevher bir yana, belki de en iyi işi, ne kadar iyi bir besteci olduğunun kocaman bir ispatı bu şarkı.

The Man Who Would Be King Dave Murray’in yumuşak mizacına yakışır, sakin bir giriş, ardından gelen beklenmedik hızlanma, sonra birden değişen ritim ve Nicko McBrain’in geriden geriden duyulan usta vuruşlarıyla ortalamanın üstünde ve Maiden’dan beklenmeyecek deneysellikte bir şarkı olmuş.

When The Wild Wind Blows, kimsenin eli değmeden, bizzat Harris tarafından yapılmış, Maiden’ın alışık olduğumuz melodilerini en yoğun duyabileceğimiz beste ve albümün de kapanış şarkısı.  Belki de seçilebilecek en iyi kapanış şarkısı çünkü, tüm albüm boyunca süregelen bütünlükte yerine oturmamış bir şey varsa onu da oturtuyor ve gidiyor. Adını nükleer faciayı konu alan bir kitaptan alan şarkının sözleri haliyle biraz karanlık ama çok yerinde. Melodileri, altyapısı, az da duyulsa riffleri, lirikleriyle When The Wild Wind Blows ‘en’ olmaya en yakın aday.

Final Frontier, McBrain’in davulunun sesini duymak için ayrıca yoğunlaşmamı gerektiren ilk albüm. Şöyle ki; benim kulağımın alışık olduğu Maiden şarkılarında bariz bir davul ve bass sesi vardır ve gitarlar aralara ustaca yedirilmiştir, fakat albüm boyunca ön planda gitarları duydum ve bunu da 10 bestenin 8 tanesinde Smith imzası olmasına bağlıyorum. Ha tabii, davul ne olursa olsun, duyulduğunda da tam duyuldu. Unutmadan Nicko amcanın yıldan yıla, günden güne, bulabildiği her boşlukta geliştirdiği davul tekniğini ve bu yoldaki disiplinini takdirle karşılıyoruz.

Iron Maiden hayranlığımın, ‘Dickinsonseverlik’e kayış yaptığı bir sürü dönem oldu ve bu konuda haksız olmadığımı bu albümle birlikte tekrar görüyorum. Kendisini övmeye başlasam, bu iş için para aldığımı düşünebileceğinizden ötürü söz yazarlığındaki başarısına dikkat çekip bırakmak istiyorum. Vokaldir tekniktir değinmeme gerek yok sanırım. İyi de pilottur laf arasında...

Steve Harris, gözümde, görüntü olarak olamasa da, karakter olarak Maiden’ın babasıdır. Maiden’ın sağlam duruşunun altındaki en büyük destek, eğlenceli mizacının arkasında hafif bir hüzün taşıyan, grubun başarısındaki en önemli mimar olarak görürüm kendisini. Tıpkı diğer elemanlar gibi, söylenebilecek çok şey var hakkında ama Harris şu dönemde Maiden’ın denge unsurudur bence.

Genel olarak baktığımızda, albüm hakkında diyebileceğim bana olumsuz görünen birkaç şey var:

Birincisi, tek tek yorumladığımda şarkıları bir problem yokmuş gibi görünüyor ama içine girilmesi çok çok zor bir albüm.  İyi veya kötü demiyorum, sadece zor ve kaç kişi bu zorlukla uğraşmak isteyecektir bilmiyorum.

Bir diğeri ise tamamen Eddie’yle ilgili. Şöyle ki; Eddie’nin yeni halini tasarlayan, uzay konseptini yaratan Melvyn Grant’in çizimleri gerçekten çok başarılı,  fakat neredeyse ailemin bir bireyi olarak gördüğüm, benimsediğim Eddie keşke tanınmaz hale gelmese... Yani tabii ki değişiklik geçirecek, zaten ne kılıklara girdi şimdiye kadar ama demek istediğim, eli kolu, ağzı burnu değişse de Eddie aynı Eddie’dir ya, bu sefer sanki familya değiştirmiş gibi geldi bana. Bu da kişisel bir yakarıştı sadece…
Affınıza sığınarak, gelişmemiş teknik bilgimi sebep gösteriyorum ve albümün prodüksiyon kısmıyla ilgili düşüncelerim olmasına rağmen yorum yapmıyorum.
Yani teknik bir problemden ötürü olumsuz yorumlarım bitti, yağlama kısmına geri döndük. Şimdi bir de dönüp Haziran ayından beri devam eden The Final Frontier’ın dünya turnesine bakalım:  Turnenin ilk ayağından beri set-listleri takip ediyoruz. Bu amcalar 3-4 hit şarkı hariç 2 saatlik listeyi 2000’lerin şarkılarıyla dolduruyor her konserde. Çok takdir edilesi bir davranış,  keza 50+ grupların çoğunun durmadan 80’ler hitlerinden ekmek yediği şu dönemde, böyle bir harekete kim cesaret eder başka bilmiyorum.

Öyle veya böyle uzun süredir beklenen albüm çıktı ve ilk haftadan itibaren liste başarısı da hiç fena değil. Şu saatten sonra biri beğenir biri beğenmez, isteyen istediği yorumu yapar ama bence, The Final Frontier, zaman içinde Maiden diskografisi içinde sağlam bir yer edinecektir kendisine.

7 Eylül 2010 Salı

SAKİN



Sakin benim için önemlidir. Daha albümleri çıkmadan dinlediğim 2-3 şarkı ve ardından izlediğim bir iki konserle iyiden bağlandım gruba. O zamandan beri de ne yapsalar takip ettim, gidebildiğim her konserine gittim, albümleri çıktığı gün babamı da sürükledim gittim aldım, yayınladıkları her kaydı dinledim, sözleri açıklanmamış şarkıları ne diyor çözeceğim diye döne döne saatlerce dinledim.

2008 yılında çıkardıkları Hayat, çoğu zaman hayatıma fon müziği oldu. Albümdeki her bir şarkı, hayatımdaki bir hikayeye ortaklık etti.  Mutluyken, sıkıntı basmışken, şaşırmışken, sinirliyken, uykuluyken, yağmur yağarken ya da sadece canım istediğinde, binlerce sebeple taktım dinledim albümü...

Albümün bu kadar özel olmasının yanı sıra Sakin'i oluşturan her bir elemana da çok ısındım zaman içinde. Hepsi çok iyi insanlar, tavırlarını yaptıkları güzel müziği destekleyince daha kalıcı bir yer ediniyor haliyle.

Dediğim gibi bugüne kadar hiçbir dökümanlarını aksatmamıştım ama bu seferkinde biraz geç kaldım. Haziran ayının sonunda 4 tane şarkı yayınladılar internet üzerinden. Bu dört şarkı Seyfi Teoman'ın Bizim Büyük Çaresizliğimiz isimli filminin soundtrack'i olarak yazılmış. Hepsi birbirinden müthiş ama favorim kesinlikle Animal Kingdom. Mutlaka dinlenmelidir. Sakin iyidir. Hayat güzeldir. Esen kalın.

Şarkılar http://www.myspace.com/sakin üzerinden dinlenebilir, afiyetle.


6 Eylül 2010 Pazartesi

U2 İSTANBUL'DA


Evet malumunuz ünlü İrlanda'lı grup U2 İstanbul'daydı. Konserle ilgili yorum yapacak herkesin şu an konserden dönüş yolunda olduğunu varsayarak, evde oturup dururken, mini çakallık hislerim kabardı ve kimse davranmadan hemen bir yazı kapıştırayım da aradan çıksın diye düşündüm.

Zaten kaçırdığım şov beni düşündürmese zerre üzülmüyorum gitmemiş olmama. Gerek konser öncesi basın desteği, gerek konser boyunca durmayan twitter hizmeti sayesinde konuya azımsanamayacak derecede hakimim.

Bir kere bir konuya değinmek istiyorum; Bono ne yaptığını sanıyor? Yani gittiği her ülkede politik atmosfere bakmadan körgözüm bir diplomasiye girmesinin amacı nedir? Gündemi bu kadar meşgul edip, verdiği mesajın "AIDS hastaları yararına satılan ipoddan alalım"dan öteye gitmediğini göz önünde bulundurursak, ya Bono gereksiz işler peşinde, ya da gerçek bir AIDS karşıtı mücadele fedaisi.

Ayrıca muhalif kökenlerden gelen bir müziğin temsilcisi olarak gösterilen bir grubun sahneden Devlet Bakanı Egemen Bağış'ı anons etmesi kadar saçma bir hareket şimdiye kadar görülmedi. Zaten kitle 'yuh'layarak aydırmış Bono'ya meseleyi.

Sahne demişken bu beylerin yaptıkları işlere karşı saygım büyük, ha keza prodüksiyona karşı da öyle. Gerçekten kaliteli müzik yapıyorlar, koskoca turnede tüm işler tıkır tıkır ilerliyor, bir sıkıntı yaşanmadan her şey halloluyor. Cidden büyük başarı, büyük bir profesyonellikle yürüyor her şey ama işte problem şu ki, tüm bu curcunanın kitleye yansıyan tarafı, ne prodüksiyon, ne organizasyon, ne kalite, ne seviye... İnsanlar işin popüler tarafıyla ilgileniyor, zaten istemeseler de bu taraflar bütün basın organlarınından gözlerine sokuluyor. Haliyle "U2 İstanbul'a geldi ve şöyle bir konser gerçekleşti, arkasında şöyle bir prodüksiyon vardı." değil, "U2 İstanbul'a geldi, Bono başbakanla görüştü, boğazda E.Bağış'la yürüdü, onu dedi, buna güldü..." bölümüyle ilgilenildiğinden, akılda kalan kısmın çizdiği total imaj, pek de arkasında durulabilir değil gibi geliyor bana.  Bono, şu anki gündeme baktığımız zaman, dolaylı yoldan da olsa yarattığı etkinin farkında olsa, bundan memnun olur muydu, bu bir soru işareti kafalarda...

Konserle ilgili yorumları konsere iştirak etmiş olan abilerim, ablalarıma bırakıyorum ama sahneye Zülfü Livaneli'nin çıkmış olduğundan haberim var, eminim güzel geçirmişlerdir. 80 000 kişilik stadın da yaklaşık yarısı doluymuş, acaba stad büyük mü gelecek deniyordu, o konuyla iilgili yorumlar da olacaktır, merakla bekliyoruz...

2 Eylül 2010 Perşembe

Firavun'un Hüznü

Bu firavun faresi dediğimiz kardeşlerimizle ilgili çok ibret verici bir bilgi edindim. Şöyle ki; diyelim bir kartal, bizim firavunlara saldırdı, büyük döğüş oldu. Yaralanan, incinen gırla ama ezilmediler de yani onlar da vurdu ve sonuçta tehlikeyi geri püskürttüler. Ne yapıyorlarmış dersiniz bunun üstüne? Kucaklaşıp birbirlerini teskin ediyorlarmış, tıpkı bir Erol Abi'nin kavgadan çıkmış Nihat'a yapacağı hareketle birbirlerini tıpışlıyorlarmış. Hayvanatın dili olsa "Boşver abi yeea, du bi bakıyım sen iyi misin?" diyecek o hareketi yaparken, öyle düşünün. +rep gönderiyorum firavuna. Boşver abi ya, biz de gözüne gözüne vurduk çapaçulun. Raadol. 

25 Ağustos 2010 Çarşamba

DÜŞLER KABUSLAR

NOT: Normalde kitap tanıtımı dediğimiz şey kitap yeni çıktığında yapılır, bunu hepimiz biliyoruz. Doğu Yücel'in ilk kitabı olan Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları adlı kitabının tanıtımını, çok sevgili okul dergimizin çıkacağını umduğum zamanlarda yazmıştım. O dergi hiç çıkmadı, Doğu ise 3. kitabını çıkarmak üzere... Olsun DvK güzeldir. Herkes bilse, öğrense. Keşke çıkamayan dergiler de çıksa vs. vs...



DÜŞLER KABUSLAR VE GELECEK MASALLARI
                                                            DOĞU YÜCEL



Düşler Kabuslar ve Gelecek Masalları, 1997’de Gençlik Kitabevi Öykü Yarışması’nda ve 1999’da Nostromo Kısa Bilimkurgu Öykü Yarışması’nda başarı ödülleri alan Doğu YÜCEL’in ilk eseridir ve bir hikaye kitabıdır. Gerçek hayatla fantastik ögeler arasında gidip gelen, akıcı, hayal gücü ve olağandışı imgelerle bezenmiş bir kurgunun içinde, okura yakın gelen bir masumiyet, mizah anlayışı ve muziplik vardır. Yazarın üslubunu kendimize yakın hissetmemizin sebebi bence, Doğu Yücel’in yazarlık dışındaki kariyeri ve bulunduğu cenahla ilgili biri olarak az çok bildiğim kişiliği ve ilgi alanlarıdır.
Doğu Yücel, Headbang dergisinin yazı işleri müdürü ve Blue Jean dergisinin yazarıdır. Müzikle olan yoğun ilişkisi, hayatına, eserlerine doğrudan yansımıştır. Kitabındaki öyküleri, ona ilham veren müzisyenlere adamış, yazdıklarını onların sözleriyle özdeşleştirmiştir. İşitsel bir sanat olması bir yana, köklü bir kültüre, adaba, bakış açısına hatta yaşayış şekline sahip olan heavy metal’le yaşamayı seçmiş bir insan olduğunu, hikayelerindeki küçük ayrıntılardan olduğu gibi, yaşantısındaki müzik ve hikaye dengesi ile ilgili açıklamalarından da anlayabiliriz. Ele aldığı konuların, doğrudan hayatımızla ilgili oluşu, “Aşk, Şeytan ve ÖYS Üçgeninde Bir  Faust” adlı hikayesinde de görebildiğimiz gibi, gençliğinin yaşayışını, değerlerini ve sorunlarını birebir yansıtması ve bunu yaparken hem okuru kendine yakın hissettirip, hem de edebi güzellikten taviz vermemesi, Doğu Yücel’i ve hikayelerini beğenilir kılıyor.

Doğu Yücel, alışılmışın dışında nitelendirebileceğimiz üslubu için şöyle diyor;
“Kendi tarzım sorulduğunda genelde “fantastik edebiyat” derim. Bu bazen yanlış anlaşılıyor, fantastik kurgu ile karıştırılıyor. Oysa bence fantastik edebiyat, bilimkurguyu, büyülü gerçekçiliği, masal edebiyatını, korkuyu, alacakaranlık öykülerini kapsayan genel çatının adıdır. Benim hikâyelerim aslında son derece gerçekçi bir dünyada geçiyor. Sadece bir tek gerçekdışı faktör koyuyorum o gerçekçi dünyaya ve her şey alt üst oluyor.”

Kitap, hepsi bambaşka ama bir yandan özünde aynı dünyalardan gelme 12 hikayeden oluşuyor. Sonuncusu -kitabın sadece 2002’deki yeni basımında bulunan “Para Adam”-  bir senaryo girişimi. Kitabın ilk hiyakesi “Rüya Çocuk”: “Çocuk saatin çalmasıyla uyandı. Rüya aleminden çıktı. Yüzüne iki avuç su çarptı. Kahvaltı etti. Annesine rüya gördüğünü söyledi. Annesi rüyanın nasıl olduğunu sordu. Çocuk “Unuttum.” dedi.” gibi basit ve hergün duyabileceğimiz cümlelerle başlar, belli bir monotonlukla devam eder, hiç beklemediğiniz bir anda  beklenmedik noktalara gider, hayal gücünüzü zorlar ve sonunda nasıl olduğunu anlamadığınız bir şekilde tekrar gerçekliğe döner.

İkinci hikaye “Bariyer” Stephen King’ten bir alıntıyla başlar:
“Sivri kazıklar vampirler için neyse, gerçek de çoğunlukla hayal gücü için aynıdır.”
 Bariyer, belki de Doğu Yücel’in gerçekliğe en uzak olduğu ya da daha az farkettirerek yakınlaştığı hikayelerinden biridir.  Hikayede Iron Maiden’ın ‘The Number Of The Beast’ şarkısından, bu şarkıya ve sayısız filme, hikayeye konu olmuş, 666 sayısından ve  bu sayıya bu anlamın yüklenmesine sebep olan İncil ayetinden alıntılar yapmış, farklı yıllarda, farklı yerlerde trafik kazasında ölmüş olan James Dean, Uzay Heparı, Criss Oliva ve Cliff Burton’a göndermelerde bulunmuş ve sonunda yine anlaşılmaz bir şekilde, tüm bu uç öğelerin toplamından oluşan fantastik bir bütünlüğün ardından, hiç göze batırmadan gerçekliğe ulaşmıştır.

“Ölümsüzlüğün Gıcık Sırrı”  belki de en kendine özgü hikayedir. Ölümsüzlüğü irdeleyen hikaye, ana karakter Yorb’un "ölümsüzlüğün sırrını tek bir cümleyle açıklayabilirim: tüm hayatınıız boyunca, ana rahminden mezara kadar, herhangi bir parmağınızla burnunuza dokunmayın!" sözünden de anlaşılacağı gibi karmaşık, eğlenceli ve ilginç. Hatta “Ölümsüzlüğün Gıcık Sırrı” tamamen bir kargaşanın hikayesi. Hikayenin finali ise tüm o kargaşanın ardından basite indirgenmiş ve asıl ‘gıcıklığı’ yaratır kıvamda.

“Hayalet Gemi’nin 14 Delisi”, ismini yazarın lise döneminde yaptığı “Hayalet Gemi” adlı radyo programıyla ilişkilendirmek kaçınılmaz. Hikaye, bölümlerden oluşuyor ve her bir bölüm,  Stephan King, Michael Weikath(Hellowen), Paul O’Neil(Savatage), gibi sanatçılardan alıntılarla başlıyor. Aynı bölümde bir kızılderili atasözüne veya Star Wars filminden Prenses Leia’nın bir repliğine de raslayabilirsiniz.

Kitabın orta yerindeki “İlahi Düello” da ele aldığı konu ve konuya yaklaşımı açısından göz ardı edilemeyecek güzellikte. F. Kafka’nın Dönüşüm’deki kahramanı Gregor Samsa’dan, ünlü seri katil Charles Manson’a kadar birçok karakterin adının anıldığı, ilahi bir ortamda geçen, fantastik bir hikayedir.

“Büyük Aşklar küçük harfle Yazılır” evrenliler evrenin Tanrı imzalı bir seni seviyorum yazısı olduğunu öğrenir. Ama bu olay Tanrı’nın aşık olması ve aşkına karşılık bulamaması gibi soyutluk içinde başka bir boyuta çekilerek ele alınır. Hikayenin son kelimesi ise; “Başlangıç”

“Binbir Gece Masalların’daki klasik sözlerden yapılmış alıntıların bulunduğu bir bölümle başlayan “Binbir Gündüz Masalı”nda anlatılan Kertler ve Loklar, belki de fantastik edebiyatın, üstün hayal gücünün, naiflikte buluşup, yine de  yaratıcılığın etkileyiciliğinden ödün vermeden okurun önüne sunulan ender örneklerindendir.

“Tiyatrodaki Hayat”ta bir oyuncunun, sanatına olan bağlılığının büyük öyküsü, küçük imgelere dikkat çekilerek anlatılır. Gerçeklikle ilişki kurmanın en kolay olduğu hikayelerdendir.

Düşler Kabuslar’da bulunan “Hayalperest” ve “Ölü Sevgiliye Mektup”a da değinmeden geçmek istemiyorum. Aynı zamanda yazarın ilk roman tecrübesi olan Hayalet Kitap, tüm bu duygulara, çok daha sağlam, sürükleyici ve şaşırtıcı bir kurguyla rastlayabileceğiniz bir eser. 

MISIRLI FAİK


  Mısırlı Faik'in temsili portresi.


    Mısırlı Faik'in Maceraları


Mısır’da medeniyet MÖ 4000 ve MÖ 3000 yıllarında gelişmiştir. MÖ 3500 ve MÖ 2500 yılları arası Mısır’ın her açıdan olgunluğa ulaştığı altın çağ olarak anılır. Kanun Tanrısı Tot ve Gökyüzü Tanrıçası Nut’un oğlu olan Faikris, Mısır’ın altın çağ olarak adlandırılan döneminin tam ortasında doğmuştur.

Faikris; dünyadaki kıl ve kıl gücünü temsil ederdi. Faikris, kılın Tanrısıydı. Tüm kıl ve kılı çağrıştıran şeyler, onun eseriydi ve onun hükmündeydi. Faikris, çok güzel ve nazikti. Atak, çevik ve güleçti. Alımlı, çekici ve tutarlıydı. Mısır halkı arasında ismi bir efsaneye dönüşmüş olan Faikris’in, gözlerinin içi parlar, onu bir gören bir daha unutamazdı. Zaten anca gözlerinin içi parlardı, görünürde başka bir uzvu yoktu. Rivayete göre Faikris’in tüm yüzü kıllarla kaplıydı. Dünyada hor görülen, koparılan, yakılan, istenmeyen tüm kıllar için bir kıl onun suratına parlak ve intikam dolu bir kılıç gibi yerleşiyordu. Kılların her biri, düşmanını etkisiz hale getirmek için ağzının suyu akan bir savaşçı gibi dimdik ve hedefe doğrulmuş vaziyetteydi. Kılların rengi, dinç bir bizonun kürkü gibi parlak, göz alan tonda bir siyahtı. O, altın çağının gözdesi, halkın kahramanı, babasının biricik oğluydu. Hatta denilene göre Faikris’in öyle büyük, öyle yüce bir gücü vardı ki, gökyüzü Tanrıçası olan annesi Nut, yıldırım çaktırmaya zamanı olmadığı, çok sıkıştığı  zamanlarda, biricik oğlunu yanına çağırır, çok rica etse, o nadide kıllarından bir kısmını bu alelade iş işin kullanıp kullanamayacağını sorardı. Faikris’in iş başı yaptığı zamanlarda, yeryüzü öyle şimşeklerle karşılaşırdı ki, halk,  kendini eve kapatıp, Tanrılara ve Faikris’in kudretine ibadet ederdi. 

Faikris’in bebekliği ve çocukluğu da mucizelerle doluydu. Ana rahmine düştüğü gün, hukuk tanrısı olan babası Tot, adaletin sıkıcı ve düz duruşundan ötürü şamataya yanaşmasa da, annesi Nut, bol bol yağmur yağdırmış, Faikris’le beraber ülkeye bereket getirmiştir. İlk hasatla beraber, yani daha 41 günlükken dünyaya gelmiş, ama bu doğum da Faikris’e yakışır, alışılmadık bir yolla olmuştu. Gökyüzünün en  merhametsiz, en cani ve tezcanlı Tanrıçası olan Nut, karnının daha fazla şişmemesi, Faikris’in bir an önce dünyaya gelmesi için şefiyle konuşmuş ve adak adamıştı. Nut’un sözüne göre Faikris, 41. Günün günbatımından önce doğacak, bunun karşılığında Nut, Faikris 17 yaşına girdiği gün onu efsanelerin efsanesi, lanetlerin tümünü peşin peşin almış karanlık orman Fikirtipirio’ya, soylarını kurutmaya and içmiş büyücü Kazforias ile savaşmaya gönderecekti. Mantıklı, seviyeli ve akıllı yapısıyla Tot, bu durumu farkettiğinde, çok sinirlenmiş ve adalet yerini bulsun diye düşünüp, bir karar almıştı. Eğer ki Faikris’in, 17 yaşındaki genç bedeni azılı büyücü Kazforias’a yenik düşer ve kılların fatihi Faikris ebediyete gömülürse -ki Tanrıların ruhları asla kaybolmaz- en azından dünya nimetlerine doymadan göçüp giderse, sevgili eşi ve çocuğunun anası Nut, ceza olarak oğlunun yanına gönderilecek ve gökyüzündeki görevine son verilecekti.

Faikris, bencil annesi Nut’un yüzünden, başına neler geleceğini bilmeden 41 günlükken gelişimini tamamlayıp dünyaya geldi. Nut, normal yoldan doğum yemediği için, suda doğuma benzeyen bir teknik olan, bulutta doğuma yöneldi. Doğum zamanı geldiğinde, sağlık Tanrısı Hiprosis gözetiminde bir buluta yerleşti. Nemrutlar nemrutu Nut, dakikalar içinde sağlıklı, 55 cm, 4.400 gram, yüzü kıllarla kaplı, nurtopu gibi bir bebek dünyaya getirdi. Evet, çocuk kıllıydı ama her Tanrıça çocuğunun bir mucizesi olurdu, kimine su mucizesi gelir, kimine çiçek mucizesi ne bileyim ateş mucizesi filan gelir, kimine de kıl mucizesi. Buna itiraz olmazdı, çirkef Nut, oğluna kıl Tanrısı olmayı yediremeyip, yok bu benim değil, benimki 41 günlük, olmadı daha diye çamura yattı. Ama Tot hukukçu, kuralcı, sert bir kişi, oğlunu bağrına bastı, basmakla kalmadı, biricik eşi, oğlunun sevgili annesinin bu tutumundan dolayı, 3 ay olarak düşünülen  doğum iznine çıkmaması kararı aldı. Nut yine yaptı yapacağını ve 3 ay doğum iznine çıktı. O yıl çok kuraklık oldu, hasat alınamadı, kıtlık çıktı. Koskoca Mısır, yıkılmanın eşiğine geldi.

Tüm bu felaketlere sebep olarak gözünün nuru, eşi, oğlunun anası Nut’u gören Tot, Nut’un ceza olarak şehir meydanında önce taşlanması, sonra yakılarak öldürülmesine karar verdi. E sonuçta o adaletli ve gereğinden katı bir kişilikti. Tüm halk Nut’un yakılmasını izlemek için meydana toplanmıştı. 1 yaşına yaklaşan Faikris, iyiden iyiye kıllanmış, kıllarını kullanmayı öğrenmiş ve altıncı ayıyla beraber kafasında mucizevi, uzun bir bere belirmişti. Vedalaşması için eli kolu bağlı annesine doğru uzatılan Faikris, o an Nut’un boynuna sarılmış, acılı gözkılları dökmüş ve dökülen her bir gözkılıyla beraber, ağaçlar meyve, tarlalar ürün vermiş, dereler, akarsular dolmuş taşmış, tüm ülke yine bolluğa kavuşmuştu.

Ölümün eşiğinden Faikris sayesinde dönen Nut, eskiye göre daha ılımlı, daha uysal, iyi huylu bir kadın olmuştu. Oğlunu sevmenin yanı sıra, ona büyük bir minnet duyuyordu. Nut, iyice içe kapanmaya ve pasifleşmeye başlamıştı. Varlığı yokluğu bir, girdiği ortamda farkedilmeyen, sürekli depresyon hırkası giyen bir Tanrıçaya dönüşmüştü. Tot, buna daha fazla dayanamadı, bu kadar pasif ve ergen tavırlı bir Tanrıça olmaz diye biricik eşi, çocuğunun anası Nut’a görevden uzaklaştırma cezası verdi. Nut, intiharın eşiğindeydi. Faikris, annesinin bu içler acısı halini görmeye dayanamıyordu. 2 yaşına yaklaşmakta olan Faikris, koşuyor, yiyiyor, içiyor, avlanıyor, hatta bir iki aya evlenecek gibi görünüyordu. Bu kadar hızlı semirmesine rağmen, Faikris konuşamıyordu. Doğduğu günden, kıl kullanma konusunda uzmanlaştığı şu günlere kadar, ağzından tek kelime çıkmamıştı. Faikris, sürekli gülümsüyordu. Yüzündeki kılları biraz iteleyip, ağzını her açtıklarında, o tatlı gülümsemesi ortaya çıkıyordu. O sürekli gülen yüzü, annesinin hüznünü gördükçe soldu. Artık muşmula gibi duruyor, bakana şifa verecek kadar güzel gülen gözleri gülmüyordu. Çocuğunun gitgide süzüldüğünü gören Tot, çok üzüldü, oğlunu karşısına aldı, neler olduğunu sordu. Faikris konuşamasa da, derdini anlatacak kadar yazı yazmayı biliyordu. Faikris, bir kıl parçası alıp mürekkebe bandırıp kağıda davrandığı sırada, bir mucize gerçekleşti ve 2 yıldır bir kelime bile etmemiş olan bu sübyan, bülbül gibi şakımaya başladı. Ses tonu, gür, kararlı ve canlıydı. Güçlü, sert ve mağrurdu. Annesinin göreve geri alınmasını istiyordu ve Tot’un, Faikris’in dediklerini yapmaktan başka bir çaresi yoktu. Faikris’in öyle büyüleyici bir konuşma stili vardı ki, dinleyen, hipnotize olmuş gibi, ne dese yapıyordu.

Her neyse, Faikris, annesini bir kez daha ölümün eşiğinden döndürmüş oldu. Nut’un işbaşı yapmasıyla beraber ülkeye bereket yağmurları inmeye başladı, tarlalar dolup taştı. O 7 yıl çok bereketli geçti. Faikris, mutlu bir aile ortamında büyürken, ülke de büyük bir uyum ve huzur içindeydi. Arada bir adaletin sıkıcılığından dolayı Tot uyumsuzluk yapıyordu ama Faikris bir sözüyle onu bu tavrından vazgeçiriyordu.

Mısır’ın en bereketli, en civcivli dönemi Faikris’in çocukluğuna denk geliyordu. Faikris artık genç bir delikanlı olma yolunda gidiyordu, 10 yaşına gelmişti. Her ne olduysa, Faikris’in 10 yaşına girmesiyle beraber, tüm ülkedeki su kaynakları kurudu, tarlalardan hiç ürün alınamadı. Heryerde kuraklık, açlık sefalet başladı. Uzun süre bu kıtlık içinde kalan halk isyanlardaydı. Artık bir çözüm yolu bulmak zorunluydu. Araştırmalar sonucu bu büyük kıtlığın sebebinin karanlık orman Fikirtipirio’da yaşayan acımasız büyücü Kazforias olduğu açığa çıktı. Önceleri sadece annesi Nut’un bildiği Faikris’in kaderi artık herkes tarafından biliniyordu. Yetmezmiş gibi, onun kaderi, Mısır halkının kaderiyle kesişiyordu. Kesişmekle kalmıyor, Faikris, onların kaderini ellerinde tutuyordu. Faikris, artık 17 yaşında bir koca zındık olmuştu. Babasından bile büyük gösteriyordu. 17 yaşına girdiği yılın ilkbaharının kendini göstermesiyle, Faikris, büyük törenlerle karanlık ormana doğru uğurlandı. Elinde amma kılıç, amma ok, hiçbir silah yoktu. Tek silahı, kılıçtan keskin, oktan çevik, en iyi savaşçıdan cesur kılları ve kılgücüydü.
Ormana doğru giden yola girdiğinde,  tiz bir ses onu çağırıyordu. Bu sesin azılı, hain, yıvranç büyücü Kazforias’a ait olduğuna emindi. Sesi takip etti. Mojo şişesi şeklindeki egzotik ağaçları batısına alarak güneye doğru devam ettikçe, ses yakınlaşıyordu. Yaklaşık 2 mil daha ilerledi, ağaçlar mor gövdeli, ilkel insanlar gibiydi. (şekil olarak) O ses, o iç gıcırdatıcı ses, artık içindeydi. Evet evet o öldürücü ses ressmen Faikris’in beyninde yankılanıyor, çığlıklar atıyor, yırtınıyordu. Ses, o anlaşılmaz, histerik çığlıktan çıkıyor, gitgide anlaşılabilir kelimelere dönüyordu. Eve dön, asıl savaş ona karşı, asıl savaşın Nut’a karşı. Git ve Nut’a doğrult o kıllarını. Burada kalıp benimle uğraşmaya çalıştıkça ölüme sürükleneceksin, seni bu duruma düşüren o nefretlik anneni ebediyete gömersen hem sen kurtulacaksın, hem de halkın bu illet kuraklıktan çıkacak. Faikris bu sesin durmadan tekrarlanması sonucu az kalsın aklını yitirecekti. Günler boyu bu ses içinde kıvrandı. Ne yemek yediğinin, ne uyuduğunun, ne küçüksuya çıktığının, her şey bir kenera yaşadığının bile farkında değildi. Bu çalkantı ve sarsıntı eşliğinde, ne olduğunu anlamadan haftalar geçti. Şehrinde Faikris’in öldüğünü sandıklarından, yas tutuluyordu. Faikris, ormanın diğer bir tarafından çıktı, arkadan dolanıp şehre geldi. Görenler gözlerine inanamadı. Kimse onun bu zorlu mücadeleden sağ çıkabileceğini düşünmüyordu. Çok zayıf, aç, kirli ve çaresiz görünüyordu. Kazforias’la yüzyüze gelmemesine rağmen, içindeki ses ona, savaşı kazandığını söyletti. Faikris’in zaferi şerefine, krallık binasında bir ziyafet verildi. Dönemin tüm önemli insanları, devlet adamları, tanrılar, tanrıçalar, yaratıklar salona doluştu ve Faikris’in şerefine kadeh kaldırdı. Faikris’e üstün başarı ödülü takdim edileceği sırada herkes yerine oturdu, Faikris, Kral’ın yanına gitti. Konuşmasını yapmaya başladı. Önce beklenen hikayeyi anlatmaya başladı, sonra birden farkettirmeden, yavaştan, alttan alta asıl olaya girdi. Herkes şaşkınlık içindeyken, sinsi, uyanık Nut, devamında ne geleceğini anladı ve masanın altından kapıya doğru sıvışmaya çalıştı.  Yüce savaşçı, efsanelerin adamı Faikris, 4 kıl tanesini kırbaç gibi fırlattı. Kıllar masanın ayaklarını kavradı ve havaya kaldırdı. Masa düştü kel göründü şeklinde Nut, ay gibi ortaya çıktı. Bir Tanrıça’yı bu kadar düşmüş bir halde görmek tüm halkı üzüntüye boğdu. Faikris, son kez annesine şefkatle baktı. Dillerinde “seni severdim, anne” anlamına gelen  karmaşık sözler söyledi. Saniyeler içinde, Faikris’in bedenindeki tüm kıllar, Nut’a doğru doğruldu, Faikris’in bir tek göz hareketiyle atıldılar ve Nut’u öldürdüler. Faikris gözünü açtığında, kılsız, sinek kaydı yanağına doğru bir damla yaş süzüldü. Bedeninde tek bir kıl dahi kalmamıştı. O annesinin katili ve Mısır’ın kurtarıcısıydı. O en bir kahraman, en bir fedakar olandı. O ve onun mucizeleri ölümsüzleşti. Tot, oğlunu bu kadar adil yetiştirdiği için çok gururlandı, karısı öldü diye de çok üzüldü. Ne yapacağına karar veremedi ve sonunda kendine görevden uzaklaştırma cezası verdi. Bir 3-4 ay kafasını dinleyen Tot, oğluyla daha yakın bir ilişki kurmaya başladı. Faikris ile araları artık çok daha iyiydi.
Nut’un ölümüyle beraber, o mevkiiye genç ve güzel bir Tanrıça atandı. Faikris, bu güzel kızın cazibesine dayanamadı ve evlendiler. Rivayete göre yedinci oğullarının yedinci oğlu Nut’un suretinde doğdu ve Mısır’a dehşet saçtı. Faikris, ölümsüzdü, annesinden daha cömert, babasından daha adaletliydi. Dünyanın en iyi babası ve en makul kocasıydı. Tüm kıllara hükmetti ve dünya üzerindeki her bir kılı memnun etti. Ölümü, 786 yaşındayken, üstündeki kılların basıncına dayanamaması sonucu oldu, yani kısmen eceliyle öldü. Ömrünün tamamını geçirdiği evin kıyısındaki gölün yanıbaşında bir ağaca dönüştü. Ağacın içi tamamen kıllarla kaplıydı. Bir süre sonra ağacın üstünde mucizevi ve upuzun bir bere belirdi. Yıllar boyu efsaneler dilden dile dolandı ve sonunda şu an bu yazı karşında...