Gelmişsin 55 yaşına bir yerinde durmayı öğren be adam. Bir de yerde çocuk gibi şımarmaz mı? Kedi canını onun...
9 Ocak 2011 Pazar
Herkes Düşer Önemli Olan Kalkmasını Bilmek
Gelmişsin 55 yaşına bir yerinde durmayı öğren be adam. Bir de yerde çocuk gibi şımarmaz mı? Kedi canını onun...
6 Ocak 2011 Perşembe
Kirk Özünde İyi Bir İnsan
Fazla söze gerek yok. Gerçekten sevimli bir abimiz.
18 Aralık 2010 Cumartesi
BEN ÜÇ YAŞINDAN BERİ ŞİİR YAZIYORUM ULAN!
temsili bebeklik fotoğrafım (ben değilim)
(yazar burada 'düştük ama o kadar da değil' mesajı veriyor.)
İnsan garip mahluk. Bir on dakika önce arşivi karıştırırken rastladım şu aşağıdaki akıllara ziyan yazına. Ciddi ciddi yazdırırmışım bu şiirleri o dönem annemlere. Sizin için en beğendiklerim ve sağlıklı görüntümün ardındaki şizofrenik zihin yapımı en iyi yansıtanları seçmeye çalıştım. Üç dört yaşın verdiği özgüven de bambaşka oluyor tabii. Daha okuma yazma bilmiyorken, hatta afedersiniz kıçını bile temizleyemiyorken kendini dünya üzerinde yapılan her şeyin ustası gibi görüyorsun -ki şu dörtlüklerde de göreceksiniz o kendinden eminliği... Şöyle buyrun:
-1-
Bir gün çıktım deniz kıyısına
Hırsız çaldı çantamı
Aradım aradım bulamadım
Boynumu büktüm geri döndüm.
29 Ekim 1998
-2-
Bir gün uyandım
Yatağımda kalktım baktım
Eşofmanımı çalmışlar
Yüzümü yıkadım baktım yok
Tekrar baktım üstündeymiş
Havaya uçtum
Tepetaklak düştüm.
29 Ekim 1998
-3-
Bir gün gittim okula
Kimse yokmuş baktım da
Ağladım, ağladım bulamadım
Boynumu büktüm geri döndüm.
29 Ekim 1998
-4-
Bir gün çıktım okula
Baktım insan yerine bakan(?) var
Sonra baktım ki yelek içimdeymiş
Güldüm güldüm
İnsanlar saklanmış.
29 Ekim 1998
-5-
Bir gün yatağıma
Baktım da
Kurt varmış
Çorap saklamış.
30 Ekim 1998
-6-
Başka bir gün kalktım da
Yatağımdan
Noel Baba’yı çalmışlar
Olamaz!
1 Kasım 1998
-7-
Bir gün kalktım
Yatağımdan
Olamaz!
Yatağımı çalmışlar
Düştüm!
1 Kasım 1998
-8-
Bir gün çıktım
Sahile
Çantam düştü
Denize.
Sonra gittim bir parka
Çömlek kırdım.
5 Kasım 1998
-9-
Bir gün çıktım yola
Sonra unuttum
Dondurma alacaktım.
Karşımra vardı dondurma
Ama dondurma yoktu.
6 Kasım 1998
-10-
Bir gün çıktım sahile
Sonrasını sonra söyliycem...
Denize düştüm
Yunus geldi kurtardı.
11 Kasım 1998
-11-
Bir gün çıktım yola
Kayığa binecektim
Yokmuş...
Başka birileri almış
Götürmüş, tekrar getirecekmiş
Kalabalık, büyük gemilere bindim.
11 Kasım 1998 (21:30)
-12-
Ne komik bir teyzem var
Çıktı önümüze
Gelecek birazdan evimize
12 Aralık 1998 Cumartesi (13:05)
-13-
Aydınlık güneş gibi
Çok güzel bir hava
Çıkalım dışarıya
25 Aralık 1998 Perşembe (22:50)
-14-
Güneş aydınlık gibi
İnsanı ısıtıyor
O kadar
27 Mart 1999
-15-
Ne olsa
Ne olsa
Artık eskisi kadar çabuk gelmiyor aklıma herşey
1 Eylül 1999 (Samsun)
-16-
Küçük çocuklara iyi davranmalı
Büyük çocuklar!
1 Eylül 1999 (Samsun)
TANYA’DAN ÖZLÜ SÖZLER
-Denize düşen köpek balığına rastlar (11 Kasım 1998-21:15- yumuşak oynarken)
-Sapalasağlam
-Yunus balığı da gelir kurtarır( 28 Nisan 2000’de ilk maddeyi yeniden okurken)
-Cidden bambaşka kafalar bunlar( Bugün)
17 Aralık 2010 Cuma
kedi senin

BUNU BANA BULDURUN.
3 dakikanın üstünde bakıldığında sinir bozucu tesiri var. Onun dışında kusursuz bence... Evet.
28 Ekim 2010 Perşembe
"birdahaasla"
Hastalıktan burnumun düşmesi tehlikesiyle karşı karşıya olduğum şu günlerde, bir yandan sıcak bitki çayımı yudumlarken, bir yandan da bir şeyler yazayım dedim şu ıssız, şu düşkün bloğuma. Edgar Allan Poe Amca'yı tanır mısınız? Bence tanırsınız. Tanımıyorsanız da bir an önce tanışmalısınız keza bu beyefendinin yazdığı herhangi bir şeyi okumamla beraber zamanımda bir atlama, hayatımda bir kırılma, ilhamımda bir sıçrama oluyor muntazaman.
Şu an elimde "Bütün Hikayeleri" adı altında toplanmış bir eser var. Çok güzel ciltli kocaman bir kitap. Rafa yerleştirdiğiniz an, Poe Bey Amca'nın nur cemali beliriyor karşınızda. Eğer diyorsanız ben Edgar'ımın kafasını elcağızımla birleştirmek istiyorum, bu hikayelerin 5 cilde bölünmüş hali de var. 5 farklı renk cilt ve bu sefer rafa koyduğumuzda Poe Bey'in farklı farklı surat uzuvları ve bu uzuvlara ait parçalar karşımıza çıkıyor. İsterseniz ciltleri 1-2-3-4-5 diye dizip normal insan formuna sokarsınız kendisini, isterseniz çeşitli kombinasyonlar yapıp ecinni bozması bir sima da yaratabilirsiniz, tamamen sizin seçiminiz. Neyse artık ciltleri de topladığımıza göre azıcık açıp içine bakma zamanı geldi galiba.
Mutlaka kulağınıza çalınmıştır "Morgue Sokağı Cinayetleri." Poe'nun 1842 yılında yazdığı ve en büyük üne kavuşmuş öyküsüdür. Orjinal adı "The Murders In The Rue Morgue" olan öykü, "The Phantom Of The Rue Morgue" adlı filme ve Iron Maiden imzalı "Murders in the Rue Morgue" adlı şarkıya da ilham kaynağı olmuştur. Zaten geçmişe dönüp baktığımda da E.A. Poe ile tanışma sebebim de tamamen Maiden imzalı o şaheser şarkıdır. Daha çok düzyazı formuna yakın şiirleriyle tanınıyor sanırım Poe, "Kuzgun"u duymamış bir yurdum ferdi yoktur tahmin ediyorum. Ben de şiirleriyle ilgileniyordum yakın zamana kadar. Fakat hikayelerini gözardı ederek neler kaçırmış olduğumu farkettim okudukça.
Günümüzde ABD'nin ilk büyük yazarı gibi yakıştırmalar yapılsa da kendisine, çağdaşları tarafından çok hor görülmüş, büyük sanatçıların en yaygın sendromlarından "anlaşılamama" sonrunsalı Poe'nun da başını bol bol yakmış. Hatta 40 yaşındayken, bir meyhanede çok kötü durumda bulunup hastaneye kaldırıldıktan 4 gün sonra ölmüş. Biri öz kuzeni Neilson Poe, biri karısı tarafından akrabası olan Henry Herring, biri okuldan arkadaşı Z. Collins Lee, biri meslektaşı Dr. Joseph Snodgrass olmak üzere cenazesine toplam 4 kişi katılmış. Bu durum Poe'nun yaşamındaki büyük hüznün en büyük kanıtıdır bence.
Bahsettiğim ciltlerin en başında, kendisinin belki de en büyük hayranlarından biri olan Charles Baudelarie'ın Poe'yu anlattığı bir yazısı var. O yazının bir yerinde Baudelarie diyor ki;
"Özdeksel şeylere tutkun, bir dünyanın ortasında Poe kurtuluşu düşlerde buldu. Amerika'nın havasının kendisini boğmasına karşın Eureka'nın başlangıcına şunu yazdı:
"Bu kitabı düşlerin tek gerçeklik olduğuna inananlara adıyorum!" O, kendi varlığıyla, başlı başına bir protestoydu ve protestosunu kendine özgü yollarla ilan etti."
Düşlerin tek gerçeklik olduğuna inanmak belki de tek seçeneğiydi Poe'nun. Bunu bilemiyoruz ama bu denli acınası bir hayatı azımsanamayacak kadar çok yara alarak atlatan bir adamın başka bir seçeneği olamazmış gibi geliyor bana. Yani demem o ki, bu kadar nev-i şahsına münhasır bir yazarla ilgili yazılabilecek en güzel tümceler Baudelarie'ın kaleminden çıkmıştır.
Dahiliğin yükünü kaldırmakta zorlanan ve dünya şans skalasında eksilerde sürünen E.A. Poe'nun kendisinden sonra gelen birçok akıma, birçok büyük yazara ve birçok önemli yazıya ilham kaynağı olduğu aşikar. Ölümünün üstünden geçen yıllara rağmen temsil ettiği akım içerisinde kendisiyle aşık atacak seviyeye erişebilmiş bir başka yazar da çıkmadı şu güne kadar ortaya. Diyeceğim o ki, Edgar Allan Poe, hakkında çok şey söylenmiş, söylenmeye devam edilecek olan, bu ilgiyi de sonuna kadar hak eden bir yazardır. İlerleyen yıllarda kendisiyle ilgili daha 'edebi' ve daha 'derinlikli' yazılar yazacağımı da temin ederim...
Quoth the raven "nevermore"
[Kuzgun dedi ki "birdahaasla"]
26 Eylül 2010 Pazar
MAIDEN BİR-Kİ MAIDEN BİR-Kİ...
70’li yıllardan beri Heavy Metal’in sağlam neferlerinden biri olarak hayatını sürdüren Iron Maiden, 16 Ağustos 2010 tarihinde 15. stüdyo albümü olan The Final Frontier’ı çıkardı. Söz konusu grup, albüm diye önüme boş tabak da koysa olumlu yorumlar yapacak biri olarak albüme objektif bakabilmek için çok çabaladım. Umarım başarılı olabilmişimdir.
DÜNYA HALLERİ
Her gruba, her şahısa, başarı göstermiş her topluluğa atıldığı gibi, Maiden’a da çok çamur atıldı yıllar içinde. Beğenileni beğenmemeyi marifet algılayan zihinler tarafından bol bol hor görüldüler. Belli bir müziği, belli bir kültürü benimsemiş ve bu kültürü yaşamına entegre etmiş, müziğe karşı içten duygular besleyen kitleye “poser” diyerek kendini ‘kitle’den ayırdığını düşünen hakiki poser’ların yaptıkları en büyük hata araştırmadan, bilmeden, öğrenmeden konuşarak konu üzerindeki hakimiyetsizliklerini sergilemeleridir bence. Bahsettiğim kişilerin Iron Maiden özelinde yaptığı, “Her albümde aynı şeyi dinliyoruz yeaa.”, “Olm melodiler hep aynı sıkıyo bi’yerden sonra”dan öteye gidemeyen yorumlar, bir ihtimal kendi çevrelerinde ilgi görüyordur ama gerek gruplar gerekse grupların sahici takipçileri bir temele oturtulmadan körgözüm yapılan yorumların ciddiyetsizliğinin farkında. Müzikle gerçek bir bağ oluşturmamış bilinçsiz dinleyici kitlesinin anlayışsızlığının kurbanı olmuş gruplar da vardır elbet ama yazımızın temel konusu olan Iron Maiden, yıllar içinde gelen tüm temelsiz eleştirilere ve yerli yersiz yakıştırmalara rağmen yoluna devam etmekte. Zaten sanmıyorum ki tüm bu lafları edenler, grubun arkasından atıp tutanlar, onları sahnede gördüklerinde kayıtsız kalsınlar karşılarındaki müzik olayına. Belki de bir grubun efsane olup olmadığını ölçme yolu budur; sevmediğini iddia eden dinleyicinin bile sahnedeyken kendisine saygı duymasını sağlayan bir grup dünya müzik efsaneleri içine çoktan girmiştir diyebiliriz.
Maiden’ın kuruluş yıllarına dönüp baktığımız zaman, pop mu, disco mu, punk mı bilinemeyen bir akım içinde olan İngiltere’de hiçbir kuruma, şirkete boyun eğmeden, kendi yollarında, taviz vermeden devam etmeleri, New Wave Of British Heavy Metal içinde en öne çıkan grup olmalarına yol açtı. Bir yandan maço, kaba diye yaftalanmalarına yol açan bu tavır bir yandan da dinleyici kitlelerini gitgide büyüttü. Grup yıllar içinde bazı sarsılmalar da yaşadı tabii ki.
Bruce Dickinson’ın ayrılığının ardından gruba solist olarak katılan Blaze Bayley ile başlayan 9 yıllık dönem ve bu dönemde çıkmış olan 2 stüdyo albümü grubun fanların bir bölümü tarafından pek hoş karşılanmadı. Aynı dönemde, grubun blues’a bakan tarafı olan Adrian Smith’i de yanına alıp solo çalışmalar yapan Dickinson besteciliğini, söz yazarlığını ve kimsenin kolay kolay inkar edemeyeceği vokal yeteneğini de tekrar gözler önüne serdi. Ayrılıklarla başlayan 9 yıllık süreçte, Maiden’ın ana bestecisi konumundaki Steve Harris’in müzikal tutuculuğu ve aslında geniş olan vizyonunu, yersiz korkularla kullanmaması grubu tekdüzeliğe iteledi. Ayrıca Blaze Bayley’in yeni melodik altyapılara oturmayan sesi ve işitme problemleri yaşayan Harris’in prodüksyonu tek başına üstlenme ısrarı da bu süreçteki olumsuzlukları destekledi. Maiden, en kolu kanadı kırık dönemi sayılabilecek bu dönemde bile yeni dinleyiciler kazanmaya, statları doldurmaya devam etti, çünkü zaten tüm bu söylenenler olumsuz gibi tınlasa da aslında sadece Maiden’ı Maiden yapan şeylere ters olduğu için rahatsızlık veriyor bize. Sözkonusu herhangi bir grup değil, dünyanın en iyi kaçı olursa olsun listede kendine bir yer bulabilecek seviyedeki Maiden olduğu için beklentiler bu kadar yükseliyor.
EDDIE, UZAY YOLU’NDA...
Öyle veya böyle geçen yılların ardından 99 yılında Dickinson ve Smith’in gruba dönmesi ve Janick Gers’in de kadroya dahil olmasıyla Maiden ikinci altın çağına girdi. Toplanmayla birlikte gelen turnenin ardından stüdyoya girildi ve dinleyiciler 3 gitarlı bir Maiden’ın neler yapabileceğinin heyecanıyla beklerken 2000 yılının ilk aylarında Brave New World piyasaya çıktı. Albümde, 80’li yılların Maiden’ına aşina olan kadayıf kitleyi vokallerle ve gitarlarla memnun ederken, Dickinson’ın solo kariyeri sırasında edindiği progresif deneyimlerden de yararlanıldı. BNW’u takip eden iki albümle birlikte 2000’li yıllarda da bir konser setup’ını dolduracak kadar hite sahip oldu grup. 2006 yılında çıkan A Matter Of Live And Death’in ardından, 2008 yılında gerçekleşen Somewhere Back In Time turnesinin ilk ayağının görüntülerinden oluşan DVD’yi saymazsak, yeni bir çalışma yoktu elimizde. Açılan uzun ara, grup elemanlarının da birkaç demeciyle birleşince dağılacakları yönünde dedikodular aldı yürüdü. Ha dağıldılar ha dağılacaklar aman yaşlandılar diye geçen 2 yılın ardından suratımıza şlaaak diye çarpan bir Maiden albümüyle döndüler sonunda. Belki de ha gitti ha gidecek diye baktığımız yılların sayısını 10’a 15’e çıkarabiliriz, çünkü birçok fan’ın ve benim de şahsi kanaatime göre The Final Frontier, Dickinson gruptan ayrıldı ve döndü döneli grubun yaptığı en iyi albümdür ve haliyle, adındaki ‘final’ ibaresine inat, ‘biz daha buradayız’ mesajı veren sert haliyle büyük bir rahatlama yaşatmıştır bünyelerimize.
Albümün bu denli radikal değişiklikler göstermesinin temel sebebini şüphesiz Smith’in beste konusunda elini korkak alıştırmamasına bağlayabiliriz. Keza, Satellite 15’de de görebileceğimiz gibi Smith’in 4 dakika uzunluğundaki demosu, olduğu gibi albümün introsu olarak karşımıza çıkıyor.
Satellite 15…The Final Frontier’i 2 bölümde inceleyecek olursak, Maiden’ın bugüne kadarki en deneysel çalışmasıyla karşılaşıyoruz ilk olarak –ki bu kısım da tam olarak Satellite 15 kısmına denk düşüyor. Ardından sözlerin gidişatı açısından ilk bölümle bir bütünlük oluşturan ikinci bölümüne geçiyor şarkı. Şarkının video klipte ya da radyolarda kullanılan 4 küsur dakikalık bölümü tipik, ortalama üstü bir Maiden şarkısı. Aslında diyebilirim ki The Final Frontier, Satellite 15’siz sıradanlığın pek dışında değil ama şarkı bir bütün olarak albümün önemli bir yerinde duruyor.
El Dorado, albüm yayınlanmadan iki ay kadar önce grubun resmi sitesinden indirilmeye başlanan ilk single. Genelde Maiden albümlerinin ilk single’ı diğer şarkılara göre biraz geri planda kalır ama El Dorado bu konuda bir istisna. Yine Smith’in melodileri üstüne Dickinson’ın yazdığı mükemmel, yer yer alaycı sözlerle karşılaşıyoruz. Albümün ileri safhalarında duyacağımız Dickinson’ın kusursuz vokalleri, ilk sinyallerini bu şarkıda veriyor.
Mother Of Mercy, beni albüm içinde ilk çarpan şarkı. Zaten El Dorado’yu indirip dinlemiştik 2 ay boyunca, Final Frontier’ın da klibi albümden önce gelince ona da alıştık, yani ilk iki şarkı zaten sindirilmiş durumdaydı tarafımızdan, şarkının yarattığı bu etkiyi 3. şarkı oluşuna bağlıyorum. Her şey bir yana, savaş temalı, çok çarpıcı sözlere sahip bir Smith bestesi daha Mother Of Mercy ve akılda kalan nakaratıyla da bir dahaki single olmaya aday.
Coming Home albümün ilk ve tek balladı. Hisli müziği ve yine kusursuz sözleriyle bu Smith bestesi de Maiden’ın 2000’li yıllardaki hitleri arasında yer bulacak gibi görünüyor. Ayrıca Dickinson’ın her yazdığı sözün kıyısına pilotlukla ilgili bir ayrıntı sokuşturmadan duramadığını da bir kez daha görüyoruz.
The Alchemist, alışılması en zor şarkılardan biri belki de. Henüz 20’ye bile varmamış yaşım (16) itibariyle tüm Maiden külliyatını ayrıntılarıyla beynime sokmak inanın ki zor oldu benim için. Yoğun Maiden’la beslendiğim dönemde takdir edersiniz ki grubu grup yapan elemanlarla da ilgilendim. Bu süre içersinde en az bilgi edinebildiğim, kafamda en az şekillenmiş ama yine de içten içe bir yakınlık hissettiğim isimdi Janick Gers -ki yaptığı şu şarkıyla cool duruşunun altındaki cevheri ortaya çıkmış oldu. Ayrıca şarkı 80’lerin Maiden’ına da göz kırptığından, dinleyicinin çabuk benimseyeceğini düşünüyorum.
Isle Of Avalon bir diğer favorim. İlk aşamada anlaşılması zor ama yapı olarak albümün temel yapısını açık seçik belli eden ilk şarkı. Yani bir diğer deyişle, Final Frontier’ı yarıladığımız şu sıralara gelene kadar, başta değindiğimiz progresif hareketlenmeyi en bariz yansıtan parça. Maiden dinleyicileri adına biraz süre istiyorum çünkü aylar, yıllar geçtikçe çok sevilecek, sonradan da olsa kıymete binecek bu şarkı.
Starblind albümdeki son Smith bestesi. Utanmasam en iyisini sona saklamış diyeceğim ama öncekilere haksızlık olur. Yine progresif girişimler, güzel melodiler, güzel riffler ama özellikle sözleriyle dikkat çekti nazarımda. Dickinson’ın şu şarkıda yazdığı sözlerin başına oturup saatlerce analiz etmeye çalışabilirsiniz.
The Talisman başıyla sonu tutmaz bir Gers-Dickinson ortaklaşması. İlk iki dakikalık kısmı evet hazır olun ilk kez net olarak olumsuz bir yorum getiriyorum; olmamış. Ama şarkının o arpejli bölümü çığlıklar eşliğinde atladıktan sonraki bölümü gözümde şaheser. Gitarlara en ağırlık verilen Maiden albümünün, gitarlara en ağırlık verilen şarkısı diye bir kategoriye koyuyorum The Talisman’i. Ayrıca Gers’in cevher mevher bir yana, belki de en iyi işi, ne kadar iyi bir besteci olduğunun kocaman bir ispatı bu şarkı.
The Man Who Would Be King Dave Murray’in yumuşak mizacına yakışır, sakin bir giriş, ardından gelen beklenmedik hızlanma, sonra birden değişen ritim ve Nicko McBrain’in geriden geriden duyulan usta vuruşlarıyla ortalamanın üstünde ve Maiden’dan beklenmeyecek deneysellikte bir şarkı olmuş.
When The Wild Wind Blows, kimsenin eli değmeden, bizzat Harris tarafından yapılmış, Maiden’ın alışık olduğumuz melodilerini en yoğun duyabileceğimiz beste ve albümün de kapanış şarkısı. Belki de seçilebilecek en iyi kapanış şarkısı çünkü, tüm albüm boyunca süregelen bütünlükte yerine oturmamış bir şey varsa onu da oturtuyor ve gidiyor. Adını nükleer faciayı konu alan bir kitaptan alan şarkının sözleri haliyle biraz karanlık ama çok yerinde. Melodileri, altyapısı, az da duyulsa riffleri, lirikleriyle When The Wild Wind Blows ‘en’ olmaya en yakın aday.
Final Frontier, McBrain’in davulunun sesini duymak için ayrıca yoğunlaşmamı gerektiren ilk albüm. Şöyle ki; benim kulağımın alışık olduğu Maiden şarkılarında bariz bir davul ve bass sesi vardır ve gitarlar aralara ustaca yedirilmiştir, fakat albüm boyunca ön planda gitarları duydum ve bunu da 10 bestenin 8 tanesinde Smith imzası olmasına bağlıyorum. Ha tabii, davul ne olursa olsun, duyulduğunda da tam duyuldu. Unutmadan Nicko amcanın yıldan yıla, günden güne, bulabildiği her boşlukta geliştirdiği davul tekniğini ve bu yoldaki disiplinini takdirle karşılıyoruz.
Iron Maiden hayranlığımın, ‘Dickinsonseverlik’e kayış yaptığı bir sürü dönem oldu ve bu konuda haksız olmadığımı bu albümle birlikte tekrar görüyorum. Kendisini övmeye başlasam, bu iş için para aldığımı düşünebileceğinizden ötürü söz yazarlığındaki başarısına dikkat çekip bırakmak istiyorum. Vokaldir tekniktir değinmeme gerek yok sanırım. İyi de pilottur laf arasında...
Steve Harris, gözümde, görüntü olarak olamasa da, karakter olarak Maiden’ın babasıdır. Maiden’ın sağlam duruşunun altındaki en büyük destek, eğlenceli mizacının arkasında hafif bir hüzün taşıyan, grubun başarısındaki en önemli mimar olarak görürüm kendisini. Tıpkı diğer elemanlar gibi, söylenebilecek çok şey var hakkında ama Harris şu dönemde Maiden’ın denge unsurudur bence.
Genel olarak baktığımızda, albüm hakkında diyebileceğim bana olumsuz görünen birkaç şey var:
Birincisi, tek tek yorumladığımda şarkıları bir problem yokmuş gibi görünüyor ama içine girilmesi çok çok zor bir albüm. İyi veya kötü demiyorum, sadece zor ve kaç kişi bu zorlukla uğraşmak isteyecektir bilmiyorum.
Bir diğeri ise tamamen Eddie’yle ilgili. Şöyle ki; Eddie’nin yeni halini tasarlayan, uzay konseptini yaratan Melvyn Grant’in çizimleri gerçekten çok başarılı, fakat neredeyse ailemin bir bireyi olarak gördüğüm, benimsediğim Eddie keşke tanınmaz hale gelmese... Yani tabii ki değişiklik geçirecek, zaten ne kılıklara girdi şimdiye kadar ama demek istediğim, eli kolu, ağzı burnu değişse de Eddie aynı Eddie’dir ya, bu sefer sanki familya değiştirmiş gibi geldi bana. Bu da kişisel bir yakarıştı sadece…
Affınıza sığınarak, gelişmemiş teknik bilgimi sebep gösteriyorum ve albümün prodüksiyon kısmıyla ilgili düşüncelerim olmasına rağmen yorum yapmıyorum.
Yani teknik bir problemden ötürü olumsuz yorumlarım bitti, yağlama kısmına geri döndük. Şimdi bir de dönüp Haziran ayından beri devam eden The Final Frontier’ın dünya turnesine bakalım: Turnenin ilk ayağından beri set-listleri takip ediyoruz. Bu amcalar 3-4 hit şarkı hariç 2 saatlik listeyi 2000’lerin şarkılarıyla dolduruyor her konserde. Çok takdir edilesi bir davranış, keza 50+ grupların çoğunun durmadan 80’ler hitlerinden ekmek yediği şu dönemde, böyle bir harekete kim cesaret eder başka bilmiyorum.
Öyle veya böyle uzun süredir beklenen albüm çıktı ve ilk haftadan itibaren liste başarısı da hiç fena değil. Şu saatten sonra biri beğenir biri beğenmez, isteyen istediği yorumu yapar ama bence, The Final Frontier, zaman içinde Maiden diskografisi içinde sağlam bir yer edinecektir kendisine.
7 Eylül 2010 Salı
SAKİN
Sakin benim için önemlidir. Daha albümleri çıkmadan dinlediğim 2-3 şarkı ve ardından izlediğim bir iki konserle iyiden bağlandım gruba. O zamandan beri de ne yapsalar takip ettim, gidebildiğim her konserine gittim, albümleri çıktığı gün babamı da sürükledim gittim aldım, yayınladıkları her kaydı dinledim, sözleri açıklanmamış şarkıları ne diyor çözeceğim diye döne döne saatlerce dinledim.
2008 yılında çıkardıkları Hayat, çoğu zaman hayatıma fon müziği oldu. Albümdeki her bir şarkı, hayatımdaki bir hikayeye ortaklık etti. Mutluyken, sıkıntı basmışken, şaşırmışken, sinirliyken, uykuluyken, yağmur yağarken ya da sadece canım istediğinde, binlerce sebeple taktım dinledim albümü...
Albümün bu kadar özel olmasının yanı sıra Sakin'i oluşturan her bir elemana da çok ısındım zaman içinde. Hepsi çok iyi insanlar, tavırlarını yaptıkları güzel müziği destekleyince daha kalıcı bir yer ediniyor haliyle.
Dediğim gibi bugüne kadar hiçbir dökümanlarını aksatmamıştım ama bu seferkinde biraz geç kaldım. Haziran ayının sonunda 4 tane şarkı yayınladılar internet üzerinden. Bu dört şarkı Seyfi Teoman'ın Bizim Büyük Çaresizliğimiz isimli filminin soundtrack'i olarak yazılmış. Hepsi birbirinden müthiş ama favorim kesinlikle Animal Kingdom. Mutlaka dinlenmelidir. Sakin iyidir. Hayat güzeldir. Esen kalın.
Şarkılar http://www.myspace.com/sakin üzerinden dinlenebilir, afiyetle.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



2006_Iron_Maiden_Holdings_Ltd.jpg)


