20 Haziran 2011 Pazartesi

In Maiden We Trust!


Lafa nasıl gireyim bilmiyorum ama hala gerçekliğini tam algılayamadığım bir olay yaşandı, şöyle ki, Maiden gördük… Nasıl oldu ben de tam anlamadım ama 4 ay önceden biletini aldığım ve yıllardır beklediğim bu konsere 1 hafta kala tamamen şuursuzlaştım, konseri düşünemez, hatta yıllar yılı sektirmeden dinlediğim Maiden şarkılarını heyecandan dinleyemez oldum. O şuursuzluk içersinde yola çıktım sabah erkenden, bir şekilde buluştuk, tipik organizasyon sıkıntılarından biri olarak kapıda izdiham yaşadık, söylenen saatten 1 saat geç açıldı kapılar ama olsun demeye o kadar alıştık ki tepki bile veremiyoruz artık.

Ya da ben mesela tadım kaçsın istemiyorum çünkü organizasyona laf etmeye başlasam duramayacağım, boşuna sinirim bozulacak. Sadece şunu söyleyeyim, bir firma bütün bu süreçte kitleyi anca bu kadar güvensizleştirebilirdi, bravo, çok tebrik ediyorum.Neyse efendim, önemseyip laflarını bile etmek istemiyorum, sadece bunca güzel grubu izlememizi sağladıkları için teşekkür ediyorum, o var. Konser kısmına geçeyim:

Önce Mastodon çıktı sahneye. Çok tatlı adamlar, sahnede de çok iyiler. Hoşuma gitti, çok eğlenerek izledik zaten (halaylar olsun, danslar olsun). Şarkıları bilmeyen bir insan olarak tek şikayetim seri değişen ritimdi (tempo tutumamak) o kadarı da zaten beni ilgilendirmez. Sonuçta gayet güzeldi, çok beğendim.

Sırada In Flames vardı. En son yıl 2005, ben bir dinledim In Flames, o zamandan beri de anca dergilerde filan görüyordum işte çıkarlarsa. Sahne performansları çok güzeldi, adamlar da tek tek çok tatlılardı, ışıl ışıl insanlar ama ne yaparsın azıcık yabancı kalmışım müziklerine, keşke çalışıp gitseymişim, değermiş yani.

Ve ve ve sıra geldi bir efsaneye, sahneye Alice Cooper çıkıyor! Tartışmasız en komplike şov (Slipknot’ın davulcusunun havada attığı taklalardan bin kat daha güzeldi mesela). 60 dakikaya nasıl sığdırdı o şovu ve onca hiti bilmiyorum. Ama dede farkını her açıdan ortaya koydu, yeni şarkısını anons etmedi, sırtında new song yazan bir ceketle çıktı sahneye, sonra ceketi çıkarınca da gömleğim sırtında ‘I’ll Bite Your Face Off’ yazıyordu kan efektiyle (o da yeni şarkının adı oluyor). Ayrıca dedenin gitaristlerinden Tommy Henriksen da gönlümü çaldı, büyük sahne karizmasına sahip adam. Genel itibariyle Alice Dede’ye hayran kaldım. Ölmeden (ya da ehtiyar ölmeden) bir kez daha izlemeye and içerim.

1 saatlik Horror Show ve ardından yarım saatlik bir bekleyişin ardından Slipknot çıktı sahneye. Başından beri tehlikenin farkındaydık, pogo çıkacağı bariz bir şeydi ama bu kadar hayvanlık beni şaşırttı doğrusu… Yani bugüne kadar pogo yaptı diye kimseye sinirlendiğimi hatırlamıyorum ama kimsenin de beni ensemden tutup çöktürmeye hakkı yok afedersiniz. Bolca adam tırnaklamak ve yumruklamak durumunda kaldım.

Skiknot’la aramızda kimsenin anlamadığı bir aşk-nefret ilişkisi olduğundan, bizi çöktürürlerken çökmeyip palyaçoya hareket çektim (o da bana çekti sağolsun), sonra ‘jump the fuck up’ anonsuyla beraber de kimsenin zıplammadığı kadar canhıraş zıplayıp ortalığı dağıttım. Benim için çok eğlenceliydi, bilemeyeceğim…

Ayrıca çıkan ilk ve en büyük pogo sırasında gördüklerimi de (Eda’nın kafasının bir adamın sırtı ve bir kadının başı arasında sıkışması, Aynur’un suratı, “Mert ben düşüyorum” nidası, arkama yapışan kadın, ani bir darbe sırasında önümdeki yapış yapış terli adamın sırtına ağız burun yapışmam, pogo bittiğinde herkes normal dururken kendimi sahnele sırtı dönük vaziyette bulmam vs.) asla unutmayacağım, çok fazla güldüm.

2 numaraya (Paul Gray) sürekli gönderme yapmaları da hoştu. Son 15 dakikada fenalık getirdiysem tabi, oraları hatırlamıyorum.

Sonunda Ayovalı dostlarımız sahneden indi ve heyecanlı bekleyiş başladı. Kolay değil Maiden yahu! O sırada Aynur’u kaybettim ama sonuçta kendimi de kaybettiğimden çok önemi yok, mühim olan yürekler bir olsun. Şimdi nasıl anlatayım bilmiyorum intro (Doctor Doctor) girdiğinde neler hissettiğimi. Gayet histerik sesler çıkarıyordum o esnada, sonra Satellite 15 başladı, ağlamanın eşiğine geldiğim sırada( bir miktar ağlamış olabilirim, emin değilim :) ) önce Bruce olmak suretiyle tek tek silüetlerini gördüm bizim oğlanların.

Nasıl bir heyecan yaşadığımı tarif edemeyeceğim büyük ihtimalle, bir yandan Final Frontier’ın başını söylerken kah kah gülüyordum hepsine tek tek bakıp. Sahne önünün güzelliği, biraz geriye çekilmekle iyi yaptık ve gayet net izledik sahnede olan her şeyi. Benim için inanılmaz bir 2 saatti..
Hep söylüyorum, dinlediğim en güzel şarkılar, en en iyi sahne şovu demiyorum ama şahit olduğum en özel, en farklı şeydi bu. Her hareketleri, ezbere bildiğim her şey, küçük Eddie’yle Janick’in dövüşü, büyük Eddie, Number of the Beast şeytanı, her şarkıda değişen arka plan… Her şey heyecanlandırdı beni. Çok yüksek olan beklentimin çok üstünde geri dönüş aldım. Kitle de beklediğimden 10 kat iyiydi.

Bruce yine çooo..ok tatlıydı. Blood Brothers öncesi konuşmasındaki Jedi göndermesi şahaneydi. “Bir dahaki gelişimizde bundan iki kat büyük bir yere ihtiyacımız olacak, böyle bir yere bir kez daha gelmemek mümkün değil” dedi. Bu arada, “Scream for me İstanbul!” çağrısını yıllardır bekleyen kitle nasıl bir dolmuşsa artık, öyle bir ses çıktı ki kimse inanamadı. Seyirci de şaşırdı, grup da… Bruce’un tüm anonsları çok şekerdi(adamın tabiatı şeker, tatlılık muskası gibi bir şey)

Steve Baba her tarafa koştu, zıplayınca biz de zıpladık, el çırpınca biz de çırptık, tamamen teslim olduk kendisine.

Nicko Amca çattır çatır çaldı sonra da ünlü “höööööööyt” nidasıyla selamladı bizi.

Adrian aşırı cooldu ama normalden hareketli bir performans sergiledi. Neticede Mistır Edrıyın Simit’in de hastasıyım, ağzındaki yarı alaycı ifade bile yeter zaten.

Dave’in o pembe yanaklarını ısırmak suretiyle koparmak istiyorum. Dünya tatlısı, mütevazı, kız güzeli gibi adam. Adı anons edilirken bile arka planda kalmaya çalışıyor resmen.

Janick yine çok hareketliydi. Şaka maka karizmatik de kerata, izletiyor kendisini. Gitarıyla çok şebeklik yapıyor. Akrobatik hareketler konusunda uzman bir kişi. Konser boyu tüm elemanlar gibi Janick’i de kitlenerek uzun süre izledim ve tekrar karar verdim onu da çok sevdiğime.

Genel olarak Maiden’ı evladımın yıl sonu müsameresini izler gibi izledim ve çok çok çok mutlu ayrıldım alandan. Bu 2 saat çok iyiydi ama kesinlikle yetmedi, doyamadım( kolay kolay da doyamayacağım sanırım) yine isterim, yine isterim, hep isterim…

Maiden konseri bugüne kadar en çok dans ettiğim, en çok zıpladığım, tam anlamıyla çılgın atmaktan geri durmadığım konser oldu.

Neticede önce ekmek bitti deyip köfteyi bardakta, 1 saat sonra köfte bitti deyip ekmeği köftesiz satıp, bu saçma menülerden 7.50 tl alacak kadar tıynetsiz bir organizasyonun tüm saçmalıklarına rağmen rahatlıkla söylüyorum, canımsın Ayrın Meydın! Resmen canımdan parçasın bunu da bil yani, iyi günler…

Up The Irons! diyorum en içten dileklerimle…

7 Şubat 2011 Pazartesi

Sakinsiz Bir Hayat


Dün gece aldığım bir mesajla allak bullak oldum. Telaşsız bir üslupla, alıştıra alıştıra beni çok sarsan bir haber veriyordu : “...galiba Sakin dağılmış...”  Tek tek anlamlı ama yanyana gelince bana hiçbir anlam ifade etmeyen sözlerdi bunlar. Nasıl dağılmış? Nereye dağılmış? Kim, Sakin mi dağılmış? İmkanı yok...

 Birçok grup dağılır, dağılacaktır da... Çok iradeli bir topluluğu yaşatmak tabii ki kolay değildir, fakat eğer bir grup, yıllara meydan okuyacaksa, ego mego takmadan birlikte sayısız albüm devirecekse, aynı sahnede sırt sırta çalarken kadayıf olacaksa, o anca Sakin olabilirdi benim gözümde. O kadar sevecen, o kadar iyicil, o kadar naif ve her şeyden önemlisi o kadar iyi geçinen insanlardı ki, hiç düşünemezdim sonlarını bu kadar erken getireceklerini. Babasını dünyanın en güçlü adamı sanırken, başka bir adamdan dayak yiyişini izleyen bir çocuğun hayal kırıklığına benzer bir his çöktü üzerime. Aynı saf ve sonsuz güveni duyuyordum ve şu an en sağlamından bir sarsılma yaşamaktayım.

Bugüne kadar fazlaca grup sevdim, gerçekten fazla grup sevdim, hatta belki onlarcasının müziğini Sakin’den kat kat fazla sevdim ama böyle bir bağlanışı ve yoğun aidiyet duygusunu hiçbirine karşı yaşamadım. Aile gibi bir şeydi Sakin. Dönüp dolaşıp yine varacağım kapım. İlk olmasa da ‘en’ göz ağrım. Her şeyden önce fedai gibi bir şeydim ben ilk zamanlarda. Her yere çantamda ‘Hayat’la giderdim, allem eder kallem eder lafı Sakin’e getirirdim, överdim, parlatırdım, karşı taraf meraklanınca da ‘çat’ çıkarırdım albümü, “Al...” derdim, “İstersen bir dinle, sonra getirirsin albümü.” Yahu benim aylarım böyle geçti. Kimse bana bunu yaptırmıyordu, Sakin öyle bir tutkuydu benim için, herkes bilsin, herkes beğensin, herkes onları anlasın isterdim.

Sonra orta okulda, en güzel zamanlarımıza hep fon müziği oldu Sakin. Gidebildiğimiz her konserine giderdik, albüm dışı şarkıların hepsini ezbere bilirdik, yıllıklarımızı yazarken gün boyu Sakin dinlemiştik, bütün yolculuklarımızda da Sakin vardı, mutluyken Sakin dinlerdik, kaygılıyken de, üzgünken de dinlerdik. En ufak hareketlerini izlerdik, kitle kalabalaklaştıkça, sayımız arttıkça mutlu olurduk.

 Yıllar geçti, yeni okullara gidildi, biz farklı yerlere dağıldık ve yaptıklarını o kadar da yakından takip edemez olduk.  O sırada sakinfan da dağıldı ama ilgimiz ve sevgimiz asla azalmadı. Uzaktan izliyorduk ve onlar büyüdükçe, kendilerini ve çevrelerini büyüttükçe tatlı ve biraz haklı bir gurur duyuyorduk. Bizim çocuklardı onlar, ailedenlerdi. Konserlerine hala gidiyorduk ve ‘son’ olduğunu bilmeden bir ‘son’ izledik geçtiğimiz yıl. Ardından da uzuun bir ara verdik. Onlar da verdiler, yeni albüm kaydediyorlardı, arada birkaç küçük konser vs. ama eskisi kadar faal değillerdi.
 O sırada 4 şarkı yayınladılar ve benim elime tamı tamına iki ay sonra geçti bu kayıtlar. Çok utandım, çok boşladık bu çocukları diye düşündüm. Vicdanımı rahatlatmak amacıyla sayfalarına mesajlar bıraktım. ‘Nasıl olsa yakında yeni albüm çıkacak, duyarız sık sık’ dedim ve çok önemsemedim. Uzun süren sessizliğin peşinden gelmekte olan şeri sezemedim. Ve dün üçüncü ağızdan aldığım bir haberle dağıldıklarını öğrendim!

Haliyle konduramadım önce. Spekülasyondur dedim. Bir açıklama yoktu- gerçi hala yok, neye yarar?-  sadece birkaç kişinin yorumuna rastladım internette. Meğer 5 Şubat konseri son konsermiş, Onur son şarkıyı anons ederken “Bu sonun da sonu olabilir.” demiş ve ağlamış. Zaten soundcheck sırasında da belliymiş bir işler döndüğü, böylece anlaşılmış işte... Bu mudur yani? Sakin’e reva mıdır bu ayrılış? Onur Özdemir adına bir konser ilanı görene kadar da inanmadım gerçekliğine. Onur Özdemir fikrine hala alışabilmiş değilim. Sakin’siz Onur’u, Onur’suz Sakin’i düşünemiyorum ve sanırım şimdilik düşünmek de istemiyorum. Hele Sakin şarkılarına Soner, Cenker ve Özdemir yokken katlanabilir miyim onu da bilmiyorum çünkü ne o şarkılar herhangi bir şarkı, ne çalanlar herhangi bir müzisyen benim için. Bozulmaması gereken bir bütündür.

Sakin, kişisel tarihimde bir dönümdür; çok önemli, kapatmak istemediğim ve kapatmayacağım bir sayfadır. Sakin’in dağılması, bir ailenin dağılması demektir. Bir avuç güzel insanı hala bir arada tutan tek ve en kuvvetli bağın da kopması demektir. Çok çok  erken bir kayıptır. Gereksiz ama büyük bir yara olarak kalacaktır zihinlerimizde. 

Elemanların samimiyetlerine hala sonsuz güveniyorum ve biz bu kadar üzüldüysek, kim bilir onlar ne kadar üzülüyordur diye düşünmeden edemiyorum.  Umarım iyi bir neden vardır bu olayın arka planında. Umarım vardır ve çok üzülmeyiz. Umarım vardır ve pişman olmazlar. Umarım gerçekten bir neden vardır. Umarım hepsi rüyadır...

9 Ocak 2011 Pazar

Herkes Düşer Önemli Olan Kalkmasını Bilmek






Gelmişsin 55 yaşına bir yerinde durmayı öğren be adam. Bir de yerde çocuk gibi şımarmaz mı? Kedi canını onun...

18 Aralık 2010 Cumartesi

BEN ÜÇ YAŞINDAN BERİ ŞİİR YAZIYORUM ULAN!


                                     temsili bebeklik fotoğrafım (ben değilim)
                      (yazar burada 'düştük ama o kadar da değil' mesajı veriyor.)




İnsan garip mahluk. Bir on dakika önce arşivi karıştırırken rastladım şu aşağıdaki akıllara ziyan yazına. Ciddi ciddi yazdırırmışım bu şiirleri o dönem annemlere.  Sizin için en beğendiklerim ve sağlıklı görüntümün ardındaki şizofrenik zihin yapımı en iyi yansıtanları seçmeye çalıştım. Üç dört yaşın verdiği özgüven de bambaşka oluyor tabii. Daha okuma yazma bilmiyorken, hatta afedersiniz kıçını bile temizleyemiyorken kendini dünya üzerinde yapılan her şeyin ustası gibi görüyorsun -ki şu dörtlüklerde de göreceksiniz o kendinden eminliği... Şöyle buyrun:



                                           -1-

Bir gün çıktım deniz kıyısına
Hırsız çaldı çantamı
Aradım aradım bulamadım
Boynumu büktüm geri döndüm.

                           29 Ekim 1998


                                          -2-


Bir gün uyandım
Yatağımda kalktım baktım
Eşofmanımı çalmışlar
Yüzümü yıkadım baktım yok
Tekrar baktım üstündeymiş
Havaya uçtum
Tepetaklak düştüm.
                               
                            29 Ekim 1998


                                        -3-

Bir gün gittim okula
Kimse yokmuş baktım da
Ağladım, ağladım bulamadım
Boynumu büktüm geri döndüm.

                              29 Ekim 1998


                                        -4-

Bir gün çıktım okula
Baktım insan yerine bakan(?) var
Sonra baktım ki yelek içimdeymiş     
Güldüm güldüm
İnsanlar saklanmış.

                    29 Ekim 1998


                                         -5-

Bir gün yatağıma
Baktım da
Kurt varmış
Çorap saklamış.

                                 30 Ekim 1998


                                         -6-

Başka bir gün kalktım da
Yatağımdan
Noel Baba’yı çalmışlar
Olamaz!

                     1 Kasım 1998

                                         -7-

Bir gün kalktım
Yatağımdan
Olamaz!
Yatağımı çalmışlar
Düştüm!
                                       
                   1 Kasım 1998



                                         -8-

Bir gün çıktım
Sahile
Çantam düştü
Denize.

Sonra gittim bir parka
Çömlek kırdım.


                 5 Kasım 1998


                                         -9-

Bir gün çıktım yola
Sonra unuttum
Dondurma alacaktım.
Karşımra vardı dondurma
Ama dondurma yoktu.
                     
               6 Kasım 1998

                                         -10-

Bir gün çıktım sahile
Sonrasını sonra söyliycem...
Denize düştüm
Yunus geldi kurtardı.

              11 Kasım 1998



                                         -11-

Bir gün çıktım yola
Kayığa binecektim
Yokmuş...
Başka birileri almış
Götürmüş, tekrar getirecekmiş
Kalabalık, büyük gemilere bindim.

               11 Kasım 1998 (21:30)


                                         -12-

Ne komik bir teyzem var
Çıktı önümüze
Gelecek birazdan evimize

            12 Aralık 1998 Cumartesi (13:05)


                                         -13-

Aydınlık güneş gibi
Çok güzel bir hava
Çıkalım dışarıya


           25 Aralık 1998 Perşembe (22:50)

                                         -14-

Güneş aydınlık gibi
İnsanı ısıtıyor
O kadar 

                                   
           27 Mart 1999


                                         -15-

Ne olsa
Ne olsa
Artık eskisi kadar çabuk gelmiyor aklıma herşey

                                     
     1 Eylül 1999 (Samsun)


                                         -16-
Küçük çocuklara iyi davranmalı
Büyük çocuklar!

                       
      1 Eylül 1999 (Samsun)




 TANYA’DAN ÖZLÜ SÖZLER

-Denize düşen köpek balığına rastlar (11 Kasım 1998-21:15- yumuşak oynarken)

-Sapalasağlam

-Yunus balığı da gelir kurtarır( 28 Nisan 2000’de ilk maddeyi yeniden okurken)

-Cidden bambaşka kafalar bunlar( Bugün)



         bir temsili bebeklik fotoğrafı daha..(günün anlam ve önemini anlatıyor bence)

17 Aralık 2010 Cuma

kedi senin

                                       

BUNU BANA BULDURUN.

3 dakikanın üstünde bakıldığında sinir bozucu tesiri var. Onun dışında kusursuz bence... Evet.

28 Ekim 2010 Perşembe

"birdahaasla"





Hastalıktan burnumun düşmesi tehlikesiyle karşı karşıya olduğum şu günlerde, bir yandan sıcak bitki çayımı yudumlarken, bir yandan da bir şeyler yazayım dedim şu ıssız, şu düşkün bloğuma. Edgar Allan Poe Amca'yı tanır mısınız? Bence tanırsınız. Tanımıyorsanız da bir an önce tanışmalısınız keza bu beyefendinin yazdığı herhangi bir şeyi okumamla beraber zamanımda bir atlama, hayatımda bir kırılma, ilhamımda bir sıçrama oluyor muntazaman.


 Şu an elimde "Bütün Hikayeleri" adı altında toplanmış bir eser var. Çok güzel ciltli kocaman bir kitap. Rafa yerleştirdiğiniz an, Poe Bey Amca'nın nur cemali beliriyor karşınızda.  Eğer diyorsanız ben Edgar'ımın kafasını elcağızımla birleştirmek istiyorum, bu hikayelerin 5 cilde bölünmüş hali de var. 5 farklı renk cilt ve bu sefer rafa koyduğumuzda Poe Bey'in farklı farklı surat uzuvları ve bu uzuvlara ait parçalar karşımıza çıkıyor. İsterseniz ciltleri 1-2-3-4-5 diye dizip normal insan formuna sokarsınız kendisini, isterseniz  çeşitli kombinasyonlar yapıp ecinni bozması bir sima da yaratabilirsiniz, tamamen sizin seçiminiz. Neyse artık ciltleri de topladığımıza göre azıcık açıp içine bakma zamanı geldi galiba.


Mutlaka kulağınıza çalınmıştır "Morgue Sokağı Cinayetleri." Poe'nun 1842 yılında yazdığı ve en büyük üne kavuşmuş öyküsüdür. Orjinal adı "The Murders In The Rue Morgue" olan öykü, "The Phantom Of The Rue Morgue" adlı filme ve Iron Maiden imzalı "Murders in the Rue Morgue" adlı şarkıya da ilham kaynağı olmuştur. Zaten geçmişe dönüp baktığımda da E.A. Poe ile tanışma sebebim de tamamen Maiden imzalı o şaheser şarkıdır. Daha çok düzyazı formuna yakın şiirleriyle tanınıyor sanırım Poe, "Kuzgun"u duymamış bir yurdum ferdi yoktur tahmin ediyorum. Ben de şiirleriyle ilgileniyordum yakın zamana kadar. Fakat hikayelerini gözardı ederek neler kaçırmış olduğumu farkettim okudukça.


 Günümüzde ABD'nin ilk büyük yazarı gibi yakıştırmalar yapılsa da kendisine, çağdaşları tarafından çok hor görülmüş, büyük sanatçıların en yaygın sendromlarından "anlaşılamama" sonrunsalı Poe'nun da başını bol bol yakmış. Hatta 40 yaşındayken, bir meyhanede çok kötü durumda bulunup hastaneye kaldırıldıktan 4 gün sonra ölmüş. Biri öz kuzeni Neilson Poe, biri karısı tarafından akrabası olan Henry Herring, biri okuldan arkadaşı Z. Collins Lee, biri meslektaşı Dr. Joseph Snodgrass olmak üzere cenazesine toplam 4 kişi katılmış. Bu durum Poe'nun yaşamındaki büyük hüznün en büyük kanıtıdır bence.


Bahsettiğim ciltlerin en başında, kendisinin belki de en büyük hayranlarından biri olan Charles Baudelarie'ın Poe'yu anlattığı bir yazısı var. O yazının bir yerinde Baudelarie diyor ki;
"Özdeksel şeylere tutkun, bir dünyanın ortasında Poe kurtuluşu düşlerde buldu. Amerika'nın havasının kendisini boğmasına karşın Eureka'nın başlangıcına şunu yazdı:
"Bu kitabı düşlerin tek gerçeklik olduğuna inananlara adıyorum!" O, kendi varlığıyla, başlı başına bir protestoydu ve protestosunu kendine özgü yollarla ilan etti."


Düşlerin tek gerçeklik olduğuna inanmak belki de tek seçeneğiydi Poe'nun. Bunu bilemiyoruz ama bu denli acınası bir hayatı azımsanamayacak kadar çok yara alarak atlatan bir adamın başka bir seçeneği olamazmış gibi geliyor bana. Yani demem o ki, bu kadar nev-i şahsına münhasır bir yazarla ilgili yazılabilecek en güzel tümceler Baudelarie'ın kaleminden çıkmıştır.


Dahiliğin yükünü kaldırmakta zorlanan ve dünya şans skalasında eksilerde sürünen E.A. Poe'nun kendisinden sonra gelen birçok akıma, birçok büyük yazara ve birçok önemli yazıya ilham kaynağı olduğu aşikar. Ölümünün üstünden geçen yıllara rağmen temsil ettiği akım içerisinde kendisiyle aşık atacak seviyeye erişebilmiş bir başka yazar da çıkmadı şu güne kadar ortaya. Diyeceğim o ki, Edgar Allan Poe, hakkında çok şey söylenmiş, söylenmeye devam edilecek olan, bu ilgiyi de sonuna kadar hak eden bir yazardır. İlerleyen yıllarda kendisiyle ilgili daha 'edebi' ve daha 'derinlikli' yazılar yazacağımı da temin ederim...




                                             Quoth the raven "nevermore"




                                           [Kuzgun dedi ki "birdahaasla"]